ταπεινούμαι;

[smarti]

Επιγνώμων είναι αυτός που στην γνώμη του -γνώμη είναι το αποτέλεσμα των γνώσεων- προσθέτει νέες γνώσεις και νέα γνώμη, αλλοιώνοντας, αυξάνοντας την υπάρχουσα.

Επομένως, επιγνωμονική ταπείνωση είναι η ταπείνωση που όλο αυξάνει και κερδίζει σε αίσθηση, σε γνώση, σε εμπειρία.

Δεν είναι η ταπείνωση που θα δείξω τώρα, την στιγμή αυτή. Δεν είναι η υπόσχεση, Κύριε Ιησού Χριστέ, από τώρα και στο εξής θα είμαι ταπεινός. Είναι ανάγκη να υπωπιάσω τον εαυτό μου, να συντριβώ μπροστά στους άλλους, για να έρθει η χάρις του Θεού. Είναι δηλαδή βίωμα η ταπείνωση. Δεν είναι τόσο εύκολο να είμαι ταπεινός.

Η επιγνωμονική ταπείνωση είναι ταπείνωση ετών, που βγήκε από προστιθέμενες εμπειρίες ταπεινώσεως, τις οποίες υφιστάμεθα με χαρά. Ο επιγνώμων είναι βέβαιος, έχει αποκτήσει άνεση και δεν αποφασίζει κάθε φορά να είναι ταπεινός· ζη μία κατάσταση ταπεινοφροσύνης, γεμάτη φρόνηση και σοφία, και η συμπεριφορά του είναι αναμφισβήτητος.

Λόγου χάριν εσύ με πληγώνεις, και εγώ δεν στεναχωριέμαι, δεν διαμαρτύρομαι, δεν εκφράζομαι κατά πεισματικόν τρόπο· αντίθετα ταπεινώνομαι.

Εσύ με ανεβάζεις, και εγώ κατεβάζω τον εαυτό μου.

Εσύ δεν με αγαπάς, αλλά εγώ σε αγαπώ.

Εσύ με βρίζεις, αλλά εγώ σε ευλογώ.

Εσύ μου αρνείσαι, αλλά εγώ σου καταφάσκω, σου λέγω ναι.

Εσύ σκληραίνεσαι, ενώ εγώ σου φέρομαι με γλυκύτητα.

Εσύ μου ζητάς κάτι που είναι τρομερά δύσκολο για μένα, και εγώ λέγω αμέσως, να είναι ευλογημένο, και αρχίζω να το πραγματοποιώ.

Εσύ με εξουθενώνεις, και εγώ νοιώθω ότι είσαι αδελφός μου, ότι είμαι ένα μαζί σου, και ταπεινώνομαι πιο βαθιά εγώ από ό,τι με ταπεινώνεις εσύ· και από την ταπεινοφροσύνη μου διαπιστώνω πόσο με αγαπάει ο Θεός, πόσο μου δίνει την χαρά, την νίκη, πόσο μου χαριτώνει την καρδιά.

Αυτή είναι εκούσια ταπείνωση. Δεν μπορεί κανείς να έχει Θεόν, εάν δεν ταπεινώνεται, εάν δεν εξευτελίζεται, εάν δεν χάνεται, εάν δεν ζημιώνεται κάθε ημέρα.

Πρέπει να φάω με την κουτάλα την ταπείνωση, να συντριβώ πάλιν και πολλάκις. Όταν όμως εγώ δεν δέχομαι τίποτε, όταν κοιτάζω την αξιοπρέπειά μου, το να με σέβονται, να με αγαπούν, να με θέλουν, να με καταλαβαίνουν, να με αποδέχονται, να με αναγνωρίζουν, τότε δεν έχω Θεόν. Η ζωή μου είναι ψυχική, δεν είναι πνευματική. Τότε ζω με ψυχικά βιώματα, μέσα σε μια κατωτερότητα. Ζω με τους νόμους της ψυχολογίας και όχι της πνευματικής κοινωνίας.

Το να ταπεινώνομαι δεν είναι ποτέ άσκοπο και άστοχο· είναι εύστοχο. Ταπεινούμαι; Είναι εύστοχος η πορεία μου, δηλαδή εσκόπευσα σωστά, αμέσως τον Θεόν.


Λόγος περί Νήψεως, ερμηνεία στον Άγιο Ησύχιο, αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, σ. 129

http://clubs.pathfinder.gr

[theodore]

"...Δεν μπορεί κανείς να έχει Θεόν, εάν δεν ταπεινώνεται, εάν δεν εξευτελίζεται, εάν δεν χάνεται, εάν δεν ζημιώνεται κάθε ημέρα.
Πρέπει να φάω με την κουτάλα την ταπείνωση, να συντριβώ πάλιν και πολλάκις. Όταν όμως εγώ δεν δέχομαι τίποτε, όταν κοιτάζω την αξιοπρέπειά μου, το να με σέβονται, να με αγαπούν, να με θέλουν, να με καταλαβαίνουν, να με αποδέχονται, να με αναγνωρίζουν, τότε δεν έχω Θεόν. Η ζωή μου είναι ψυχική, δεν είναι πνευματική. Τότε ζω με ψυχικά βιώματα, μέσα σε μια κατωτερότητα. Ζω με τους νόμους της ψυχολογίας και όχι της πνευματικής κοινωνίας.
Το να ταπεινώνομαι δεν είναι ποτέ άσκοπο και άστοχο· είναι εύστοχο. Ταπεινούμαι; Είναι εύστοχος η πορεία μου, δηλαδή εσκόπευσα σωστά, αμέσως τον Θεόν."
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
smarti
'Ετσι θα έπρεπε να είναι.Στην κοσμική ζωή που ζούμε είναι πολύ δύσκολο να τα καταφέρουμε όλα αυτά.Εκεί που λές στον ευατό σου ,κατάφερα αυτό, την επόμενη ημέρα πράτεις διαφορετικά από αυτό που επιθυμεί βαθιά η ψυχή σου.Γιατί όμως;Ορισμένες φορές σκέφτομαι ότι εαν αφεθούμε χωρίς πνευματική εγρήγορση και μείνουμε μακριά από την αγάπη του Θεού, είμαστε καταδικασμένοι να συγκλίνουμε αρκετές φορές προς το κακό ή στην καλύτερη περίπτωση να μην κάνουμε το καλό εκεί όπου μπορούμε.
Είναι έτσι; Δεν ξέρω...

[aposal]

Όπου δεν υπάρχει φως, υπάρχει σκοτάδι. Όπου δεν υπάρχει Θεός υπάρχει ο διάβολος. Κι όσα περισσότερα δικαιώματα δίνουμε στον διάβολο (όσο περισσότερο αμαρτάνουμε), τόσο περισσότερο μπορεί αυτός να μας επηρεάσει.

[smarti]

Δεν ξέρω...η ταπείνωση όπως πρέπει να είναι, μου φαίνεται μια πολύ δύσκολη αρετή.
Γιατί εύκολα ταπεινωλογούμε αλλά δύσκολα αυτή η ταπείνωση και τα λόγια της βγαίνουν από τα βάθη της καρδιάς και από την συντριβή που θα πρέπει να νιώθουμε.
Τους ταπεινούς ανθρώπους χωρίς να το λένε, μόνο να κοιτάξουμε τους άγιους γέροντες , την καταλαβαίνουμε και μόνο από το πρόσωπο τους από την στάση του σώματος τους..και που να μιλήσουν κιόλας...στάζει μέλι η κάθε τους λέξη....και για να αποκτήσουν αυτή την ταπείνωση σίγουρα θα είχαν και έχουν πολύ μεγάλη αληθινή αγάπη για το Χριστό μας...και αυτογνωσία τους εντός τους της ψυχής τους και ένα πολύ μεγάλο και δύσκολο αγώνα με πολλά δάκρυα.....
Δύσκολος αγώνας νομίζω για μας , να μπορέσουμε κάποια στιγμή να καταλάβουμε ή να νιώσουμε την πραγματική ταπείνωση..

[aposal]

Είναι όπως τα λες. Είναι εύκολο να λέμε: "Είναι πολύ αμαρτωλός, είμαι ανάξιος" κλπ, αλλά συνήθως δεν το εννούμαι πραγματικά. Μεριμνά τότε ο Κύριος να μας ταπεινώνει μέσω των αδελφών μας. Αν λοιπόν κάποιος μας συμπεριφερθεί απρεπώς (υποτιμητικά), μας υβρίσει, ή μας αδικήσει, δεν θα πρέπει να οργιστούμε, ή να στενοχωρηθούμε, αλλά να δοξάσουμε τον Κύριο που φροντίζει για την δική μας ταπείνωση.

[dionysisgr]

Είναι όπως τα λες. Είναι εύκολο να λέμε: "Είναι πολύ αμαρτωλός, είμαι ανάξιος" κλπ, αλλά συνήθως δεν το εννούμαι πραγματικά. Μεριμνά τότε ο Κύριος να μας ταπεινώνει μέσω των αδελφών μας. Αν λοιπόν κάποιος μας συμπεριφερθεί απρεπώς (υποτιμητικά), μας υβρίσει, ή μας αδικήσει, δεν θα πρέπει να οργιστούμε, ή να στενοχωρηθούμε, αλλά να δοξάσουμε τον Κύριο που φροντίζει για την δική μας ταπείνωση.

Τι γράφεις πάλι εκει.. βρε πλανεμένε;

[aposal]

Κλασσικό παράδειγμα ο αδελφός μου Διονύσης που ο Θεός τον έστελε για να μεριμνά για την ταπείνωσή μου!

Πλανεμένος είσαι και φαίνεσαι!

(προχωράω καλά, Διονύση;)

[dionysisgr]

Ναι, ναι, μόλις με προσπέρασες..