Οι αμαρτωλοί έχουν πολύ υλικό για ταπείνωση
Όσοι έζησαν αμαρτωλή ζωή και ύστερα μετανόησαν και άρχισαν να ζουν πνευματικά, πρέπει να δέχωνται με χαρά τις ταπεινώσεις και τις θλίψεις που τους συμβαίνουν, γιατί έτσι εξοφλούν. Βλέπουμε την Οσία Μαρία τηνΑιγυπτία, που έζησε αμαρτωλή ζωή, όταν μετανόησε και άλλαξε ζωή, οι κοσμικές επιθυμίες την βασάνιζαν. Έκανε όμως μεγάλη πάλη, για να τις διώχνη. Της έλεγε ο διάβολος: « Τι θα χάσης, αν δης λιγάκι την Αλεξάνδρεια; Δεν σου λέω να διασκεδάσης, μόνο να την δης λίγο από μακρυά », και εκείνη ούτε γύριζε να κοιτάξη. Τι μετάνοια είχε! Άλλες Όσιες, που δεν είχαν ζήσει κοσμική ζωή, δεν είχαν πόλεμο. Η Οσία Μαρία, που είχε ζήσει κοσμική ζωή, είχε και πόλεμο. Η ταλαιπωρία αυτή είναι η καυτηρίαση των πληγών της αμαρτίας. Και έτσι φθάνουν και οι μεν και οι δε στην ίδια κατάσταση.
- Σε αυτές τις περιπτώσεις , Γέροντα, δεν υπάρχει καθόλου θεία παρηγοριά;
- Πώς! Πολλή, πολλή ! Η Οσία Μαρία είχε φτάσει σε τέτοια πνευματικά μέτρα, που βρισκόταν έναν πήχυ πάνω από την γη, όταν προσευχόταν.
Οι πολλοί αμαρτωλοί, αν γνωρίσουν τον εαυτό τους , έχουν φυσιολογικά και πολύ υλικό για ταπείνωση. Η κάθε πτώση είναι φυσικά πτώση, αλλά είναι και υλικό για ταπείνωση και προσευχή. Οι αμαρτίες , αν αξιοποιηθούν για ταπείνωση, είναι σαν την κοπριά που ρίχνουμε στα φυτά. Γιατί να μην χρησιμοποιήση λοιπόν κανείς αυτό το υλικό , για να λιπάνη το χωράφι της ψυχής του, για να γίνη γόνιμο και να καρποφορήση; Ένας δηλαδή που έχει κάνει μεγάλες αμαρτίες, αν αισθανθή πόσο έφταιξε και πη : « δεν πρέπει να σηκώνω κεφάλι, να βλέπω άνθρωπο » , επειδή ταπεινώνεται πολύ, δέχεται πολλή Χάρη, προχωρεί σταθερά και μπορεί να φτάση σε μεγάλα μέτρα. Ενώ ένας που δεν έχει κάνει μεγάλες αμαρτίες, αν δεν τοποθετηθή σωστά , ώστε να πη : « με φύλαξε ο Θεός από τόσες κακοτοπιές. Είμαι πολύ αχάριστος , είμαι πιο αμαρτωλός από τον αμααρτωλό » , υστερεί πνευματικά από τον άλλον.
Θυμηθήτε π.χ. τον Φαρισαίο και τον Τελώνη. Ο Φαρισαίος είχε έργα, αλλά είχε και υπερηφάνεια. Ο Τελώνης είχε αμαρτίες , αλλά είχε αναγνώριση, συντριβή, ταπείνωση –το κυριότερο που ζητάει από τον άνθρωπο ο Χριστός- , για αυτό με εύκολο τρόπο σώθηκε. Είδατε πώς τον έχουν τον Φαρισαίο σε μια εικόνα ! Δείχνει με το δάχτυλό του τον Τελώνη: « Δεν είμαι σαν κι αυτόν! » … Ο καημένος ο Τελώνης κρυβόταν πίσω από την κολόνα. Δεν είχε μούτρα να δη γύρω του. Και ο Φαρισαίος έδειξε στον Χριστό πού βρισκόταν ο Τελώνης ! Το προσέξατε; Λες και ο Χριστός δεν ήξερε πού ήταν ο Τελώνης ! Ο Φαρισαίος , ενώ έκανε όλα τα τυπικά, όλα πήγαν χαμένα. Τι κάνει η υπερηφάνεια ! Όταν ένας άνθρωπος έχει αμαρτίες και δεν έχει ταπείνωση, τότε έχει τις αμαρτίες του Τελώνη και την υπερηφάνεια του Φαρισαίου. Διπλά… χαρίσματα! « Εμ ψωριάρης, εμ κασσιδιάρης », όπως λένε στην Ήπειρο.
Όσο μπορείτε προσπαθήστε να αποβάλετε τις πνευματικές τοξίνες, τα πάθη, για να αποκτήσετε την πνευματική σας υγεία. ]
Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Γʼ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
_________________
Η ταπείνωση διαλύει τον διάβολο...
Συντονιστές: ntinoula, Συντονιστές
-
Ierodiakonos
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 369
- Εγγραφή: Σάβ Δεκ 15, 2007 6:00 am
Ας αποκτήσουμε πρώτα το φρόνημα της υπακοής και ακολουθεί η ταπείνωσις, διότι η υπακοή κοιμίζει το ''ιδίον θέλημα'' κατευνάζει τα πάθη μας, τον εγωισμό μας! Η ταπείνωσις είναι δώρο,βραβείον! Εύχομαι όλοι μας έστω και λίγο να αποκτήσωμε ταπείνωση! Και το λίγο καλό μας κανεί από το καθόλου αδελφοί μου!
-
preloude
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 371
- Εγγραφή: Πέμ Ιαν 25, 2007 6:00 am
- Τοποθεσία: athens
- Επικοινωνία:
«Η ταπείνωση έχει μεγάλη δύναμη και διαλύει τον διάβολο. Είναι το πιο δυνατό σόκ για τον διάβολο. Όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ο διάβολος. Και όπου δεν υπάρχει διάβολος, επόμενο είναι να μην υπάρχουν πειρασμοί.
δυστυχως σημερα συμβαινει το αντιθετο,οπου κυριαρχει η προβολη και η δοξα, των τηλεοπτικων σταρ,της τηλεορασης,των ανθρωπων που προβαλονται ως αρχοντες του κοσμου αυτου,και καθονται σε μεγαλες καρεκλες,προβαλοντας την δυστηχια του κοσμου.- το ψεμα σε ολη του την μεγαλοπρεπεια. αλλα οι πεδιαδες ειναι αυτες που ποτιζονται απο τα ελεη του θεου . οχι τα ορη. περναει το νερο απο τα ορη και καταληγει στις πεδιαδες,δηλαδη εις τους ταπεινους ανθρωπους.φιλοι μου η υπεραφανεια ειναι το μεγαλυτερο ελατωμα και αμαρτημα.- προαγαγει την βια και καθε μορφη βιας, το ψεμα,και αλλα πολλα παραγωγα.γρηγορειτα και μην αφηνεστε να σας καταβαλει το αισθημα αυτο. διοτι δεν πρεπει να υπερηφανευομασται και πολυ που ειμασται ανθρωποι. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ.
δυστυχως σημερα συμβαινει το αντιθετο,οπου κυριαρχει η προβολη και η δοξα, των τηλεοπτικων σταρ,της τηλεορασης,των ανθρωπων που προβαλονται ως αρχοντες του κοσμου αυτου,και καθονται σε μεγαλες καρεκλες,προβαλοντας την δυστηχια του κοσμου.- το ψεμα σε ολη του την μεγαλοπρεπεια. αλλα οι πεδιαδες ειναι αυτες που ποτιζονται απο τα ελεη του θεου . οχι τα ορη. περναει το νερο απο τα ορη και καταληγει στις πεδιαδες,δηλαδη εις τους ταπεινους ανθρωπους.φιλοι μου η υπεραφανεια ειναι το μεγαλυτερο ελατωμα και αμαρτημα.- προαγαγει την βια και καθε μορφη βιας, το ψεμα,και αλλα πολλα παραγωγα.γρηγορειτα και μην αφηνεστε να σας καταβαλει το αισθημα αυτο. διοτι δεν πρεπει να υπερηφανευομασται και πολυ που ειμασται ανθρωποι. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ.
-
Ierodiakonos
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 369
- Εγγραφή: Σάβ Δεκ 15, 2007 6:00 am
Δια να αποκτήσωμεν όμως ταπείνωσιν ουχί μόνον όρος πρέπει να ανέβουμε αλλά το όρος εκείνο που με κόπο ανεβήκαμε το τόσο απότομο και δυσκολοπάτητο πρέπει έπειτα να το κατέβουμε δια να φτάσουμε εις τις κοιλάδες αδελφέ! Ας ταπεινώσουμε τον εαυτό μας δια να το ανέβουμε όπως όταν γέρνουμε το κορμί μας μπροστά και χαμηλά δια να ανέβουμε μίαν ανηφορά, ειδάλλως δεν την αναβαίνομεν έτσι δια να αποκτήσωμε ταπείνωση πρέπει να σκύψουμε! Εύχεσθε!
Σοφία Σειράχ Η ταπείνωσις
Η ταπείνωσις θεωρειται γενικα από τήν χριστιανικήν διδασκαλίαν, τόν Κύριον, τοός θεοπνεύστους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης και τούς Πατέρες της εκκλησίας μας, ως η ακλόνητη βάσις και το σταθερο θεμέλιο του πνευματικου μας οικοδομήματος. Και ο σοφος Σειράχ όμως τήν ταπεινοφροσύνην προβάλλει σάν τρόπον σκέψεως καί ζωής σ' όσους θέλουν να εξελιχθούν σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες.
1) Κατά τής αλαζονείας
Τελείως αδικαιολόγητη και ξένη προς τήν αλήθειαν είναι ή τάσις τών άνθρώπων να υπερηφανεύωνται. Τούτο τονίζει ο Σειράχ με τα ακόλουθα γνωμικά του:
«Τί υπερηφανεύεται γη και σποδός... Εν γαρ τώ άποθανειν άνθρωπον κληρονομήσει ερπετα και θηρία και σκώληκας» (ι', 9, 11).
«Τί άνθρωπος και Τί η χρησις αυτου; Τί το αγαθόν αυτού και Τί το κακόν αύτου, αριθμος ημερών ανθρώπου πολλά έτη έκατον ως σταγών ύδατος από θαλάσσης και ψήφος αμμου, ούτως ολίγα έτη έν ήμέρα αίωνος» (ιη, 8, 10).
Διατι υπερηφανεύεται ο άνθρωπος, αφού είναι χώμα και στάκτη; διερωτάται ο Σειράχ. Και ο ίδιος, διά νά περιγράψη τήν άθλιότητα και μηδαμινότητα της σωματικής αποστάσεως του ανθρώπου, μάς ύπενθυμίζει οτι όποιος αποθνήσκει, αν μεν μείνη άταφος, τον παραλαμβάνουν τα ερπετά και τα θηρία, άν δε ταφή, τα σκουλήκια. Πράγματι! Τί είναι ο άνθρωπος και σε Τί του χρησιμεύουν οι προσπάθειές του; Ποιό, απ' οσα εχει, είναι καλό και ευχάριστο και ποιο είναι κακό καί δυσάρεστο; Και άν ακόμη τα χρόνια της ζωής του φθάσουν τα εκατόν, Τί κερδίζει; ολα τα χρόνια του, μπροστα στήν αιωνιότητα, μοιάζουν μέ μίαν σταγόνα νερού μέσα στήν θάλασσαν και με ένα κόκκον άμμου μέσα στήν απέραντην αμμουδιάν.
ενθυμίζουν οι σκέψεις αυτές τού Σειράχ τίς γνώμες του αβραάμ, πού είπε διά τόν εαυτόν του: «Εγώ ειμι γή καί σποδός» (Γεν. ιη', 27), καί ταπεινωμένος διεκήρυξεν ότι ήτο χώμα καί στάχτη, καί του Ιώβ, πού ωμολόγησε: «Θάνατον επεκαλεσάμην πατέρα μου ειναι, μητέρα δέ μου και αδελφήν σαπρίαν» ( Ιώβ, ιζ', 14). Αισθάνομαι, είπεν ο Ιωβ τόσον στενά εξαρτημένος με τόν σωματικόν μου αφανισμόν, ώστε να ονομάζω τον μέν θάνατον πατέρα μου, μητέρα μου δε καί αδελφήν μου τήν σαπίλαν τού τάφου.
2) Αποκρουστικός ό ύπερήφανος
Ο ύπερήφανος δέν είναι αρεστός στούς ανθρώπους. Πολύ όμως πιό σημαντικό είναι ότι καί ο Θεός βδελύσσεται καί αποστρέφεται τόν εγωιστήν άνθρωπον. Διά ποιόν λόγον, μάς επεξηγεί καί ο Σειράχ στούς ακόλουθους στίχους του συγγράμματός του:
«Μισητή έναντι Κυρίου καί ανθρώπων υερηφανία, και εξ' αμφοτέρων πλημμελήσα άδικα... Αρχή υπερηφανίας ανθρώπου υφισταμένου από Κυρίου, και απο του ποιήσαντος αυτόν απέστη ή καρδία αυτού. Οτι αρχή υπερηφανίας αμαρτία, και ο κρατών αύτης εξομβρήσει βδέλυγμα διά τούτο παρεδόξασε Κύριος τάς επαγωγάς και κατέστρεψεν εώς τέλος αυτούς» (ι', 7, 12-13).
Οποιος λοιπόν αφήσει τήν υπερηφάνειαν να τον κυριεύση, αυτός θα μισηθή καί από τόν Θεόν καί από τούς ανθρώπους. Τούτο δε θα συμβή, διότι ο υπερήφανος καί κατά τόν ανθρώπων θα διαπράξη αδικίες αλλά καί ενώπιον του Θεού θά αμαρτήση. Διότι το πρώτο βήμα, πού κάμνει ο άνθρωπος πού απομακρύνεται απο τον Θεόν, είναι ή υπερηφάνεια. Διότι ή καρδιά τού υπερήφανου έχει ήδη απομακρυνθή από τόν Δημιουργόν του. Επειδη δε πηγή καί αρχή κάθε αμαρτίας είναι ο εγωισμός, εκείνος πού κυριαρχειται απο τον εγωισμόν του, θά βγάλη από μέσα του βλελυρότητες. Διά τούτο τελικά ό Θεός θά επιφέρη κατά τόν υπερήφανων τιμωρίες και θα τούς καταστρέψη τελείως. «Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται» (Παροιμ. γ', 34. Ιακ. δ', 6. Α' Πέτρ. ε', 5), μοιάζει νά λέγη καί ό Σειράχ. Διά νά τονίση καί αυτός μαζί μέ άλλους θεοπνεύστους συγγραφείς τής Παλαιάς και τής Καινής Διαθήκης ότι ό Θεός τούς εγωιστές καί φουσκωμένους άνθρώπους τούς θεωρεί σάν εχθρούς του καί στέκεται αντιμέτωπός τους.
3) Η χάρις τής ταπεινώσεως
Τόν υπερήφανον άνθρωπον απορρίπτουν και ό Θεός καί οί άνθρωποι. αντίθετα αγαπητός στόν Θεόν καί στούς ανθρώπους γίνεται ό ταπεινός. Αύτο διακηρύσσει και ό Σειράχ μέ τά ακόλουθα λόγια του:
«Τέκνον, έν πραΰτητι τά άργα σου διέξαγε, καί ύπο ανθρώπου δεκτού αγαπηθήση. Οσω μέγας εί, τοσούτω ταπεινού σεαυτόν, καί έναντι Κυρίου ευρήσεις χάριν οτι μεγάλη ή δυναστεία τού Κυρίου καί υπό τόν ταπεινών δοξάζεται» (γ' 17-20).
Παιδί μου, λέγει, νά κάμνης τά άργα σου πάντοτε μέ πραότητα καί ταπεινοφροσύνην, καί τότε θά αγαπηθής απο τούς καλούς ανθρώπους. ιδιαίτερα δέ ό Σειράχ συμβουλεύει τόν καθένα, όσον περισσότερον υψώνεται μέσα στήν κοινωνίαν, τόσον καί περισσότερον να ταπεινώνη τόν εαυτόν του. Καί τότε θά ελκύση πάνω του, εκτός από τήν αγάπην τών ανθρώπων, και τήν χάριν καί εύνοιαν τού Θεού. Διότι ο Θεός, πού η εξουσία και ή μεγαλοπρέπεια τού είναι μεγάλη, καταδέχεται νά τόν δοξάζουν μόνον οί ταπεινοί άνθρωποι.
Διαπιστώνει και ο σοφός Σειράχ ότι, όσοι σημειώνουν επιτυχίες στήν ζωήν τους, διατρέχουν μεγάλον κίνδυνον νά κυριευθούν από τόν εγωισμόν καί τήν υψηλοφροσύνην. Διότι πράγματι ή δόξα καί ή λάμψις τών αξιωμάτων καί οί κοσμικές επιδείξεις καί οί κολακείες συχνά διαφθείρουν τόν χαρακτήρα τών ανθρώπων καί τούς κάμνουν νά φέρωνται μέ αγέρωχον τρόπον καί υπεροπτικήν αλαζονίαν όχι μόνον πρός τούς συνανθρώπους τούς αλλά καί έναντι στόν Θεόν. Απ' αυτόν τόν κίνδυνον θέλει νά μάς προφύλαξη ό Σειράχ.
Διά τούτο μέ τόν ιδικόν τού τρόπον μας υπενθυμίζει, όπως καί οί άλλοι θεόπνευστοι συγγραφείς πού προαναφέραμε, ότι ό Θεός, ένώ αντιτάσσεται στούς υπερήφανους «ταπεινοίς δίδωσι χάριν» (Παροιμ. γ' 34) κλπ.
4) Η συμπεριφορά τού ταπεινού
Η αρετή τής ταπεινώσεως είναι βασικά εσωτερικό φρόνημα καί συναίσθησις τής ανθρώπινης αδυναμίας καί μικρότητας. Καί έμπρακτα όμως ό ταπεινός εκδηλώνει τήν αρετήν του στίς επιδιώξεις καί εκδηλώσεις του. Αύτα διδάσκει καί ό Σειράχ μέ τίς ακόλουθες συμβουλές του:
«Χαλεπώτερά σου μή ζήτει καί ίσχυρότερά σου μή εξέταζε ά προσετάγη σοί, ταύτα διανοού, ού γάρ έστι σοί χρεία τών κρυπτών. Εν τοίς περισσοίς τών έργων σου μή περιεργάζου πλείονα γάρ συνέσεως ανθρώπων υπεδείχθη σοί· πολλούς γάρ επλάνησεν ή υπόληψις αυτών, καί υπόνοια πονηρά ώλίσθησε διανοίας αυτών» (γ' 21 24).
Μάς υποδεικνύει λοιπόν ο Σειράχ ότι πρέπει νά έχουμε επίγνωσιν οτι oi δυνατότητές μας είναι περιορισμένες καά νά αποφεύγουμε τήν πολυπραγμοσύνην καί τήν ανώφελην περιέργειαν. Υπάρχουν, τονίζει, πράγματα καί θέματα δύσκολα καί ανώτερα από τίς ανθρώπινες δυνάμεις. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται καί οί μυστηριώδεις αλήθειες τής πίστεως καί οί μυστικές βουλές τού Θεού. Είναι επομένως μάταιον καί ασκοπον νά θέλή κάποιος νά εξερεύνηση καί νά κατανόηση οσα είναι πιό πάνω από τίς ικανότητές του καί όσα ό Θεός πρός τό παρόν κρατά κρυμμένα από τούς ανθρώπους. Αντίθετα πρέπει ό καθένας νά σκέπτεται καί νά αγωνίζεται νά εφαρμόζη όσα ό Θεός εθέσπισε και αφορούν στό έργο καί τόν τρόπον τής σωτηρίας τής ψυχής μας. Διαφορετικά, άν δηλαδή ασχολούμεθα μέ θέματα, πού ικανοποιουν μόνον τήν περιέργειαν καί τήν κενοδοξίαν μας, θά πλανηθούμε καί θά ναυαγήσουμε.
Καί είναι πράγματι πολλοί εκείνοι, πού, εξαφορμής τής επάρσεως καί τών λανθασμένων συμπερασμάτων, στά οποία κατέληξαν, εγλίστρησαν στήν ζωήν τους καί έχασαν τόν προορισμόν τους. Πολύ ψυχολογημένη καί σωστή επίσης είναι ή ακόλουθη σύστασις τού Σειράχ νά μή στηρίζουμε τήν προσωπικήν μας αξίαν καί επιτυχίαν στήν εξωτερικήν μας εμφάνισιν καί τήν κοσμικήν δόξα:
«Εν περιβολη αματίων μη καύχηση καί έν ημέρα δόξης μή επαίρου οτι θαυμαστά τά έργα Κυρίου, καί κρυπτά τά έργα αυτού έν άνθρώποις... Πολλοί δυνάσται ητιμάσθησαν σφόδρα, καί ένδοξοι παρεδόθησαν είς χείρας ετέρων» (ια' 4, 6).
Τονίζει δηλαδή ό σοφός συγγραφεύς τήν ματαιότητα καί παροδικότητα όλων τών εγκοσμίων πραγμάτων. Καί προτρέπει τόν κάθε συνετόν άνθρωπον νά μή καυχάται διά τά ρούχα του ούτε καί νά αισθάνεται έπαρσιν στίς περιπτώσεις, πού οί άλλοι τόν τιμούν.
Διότι κανένα απο τά ανθρώπινα πράγματα δέν είναι άξιο θαυμασμού. άντίθετα όμως αξιοθαύμαστα είναι τά έργα τού Κυρίου, καί τά φανερά καί τά κρυμμένα άπο τούς ανθρώπους. Διά να μάς πείση δέ ό Σειράχ ότι δέν πρέπει νά θαυμάζουμε τά ανθρώπινα μεγαλεία καί τήν κοσμικήν δόξα, μάς υπενθυμίζει ότι πολλοί απο τούς δυνατούς της γής περιέπεσαν σ
έ ανυποληψίαν καί πολλοί ένδοξοι έγιναν δούλοι άλλων ανθρώπων.
Μή ζηλεύσουμε λοιπόν τήν ματαιότητα τών κοσμικών πραγμάτων καί μή θαυμάσουμε όσους υπερηφανεύονται διά τά μεγαλεία τους. Τό πνευματικό μας συμφέρον απαιτεί νά αποκτήσουμε αυτογνωσίαν καί ταπεινό φρόνημα. Τότε καί μείς θά ανήκουμε στούς ταπεινούς καί εκλεκτούς εκείνους ανθρώπους, διά τούς οποίους ο σοφός Σειράχ χρησιμοποιεί τήν εξής εικόνα:
«Μικρά έν πετεινοίς μέλισσα, καί αρχή γλυκασμάτων ο καρπός αυτής» (ια' 3).
Η μέλισσα δηλαδή, καίτοι ανάμεσα σ' όλα τ'α φτερωτά ζώα είναι πολύ μικρή, παράγει σάν καρπόν τό μέλι, πού είναι γλυκύτερο από κάθε γλύκυσμα. Καί ανάμεσα λοιπόν σέ όλους τούς ανθρώπους, εκλεκτότεροι καί προτιμότεροι είναι οι ταπεινοί. Διότι αυτοί δέν εντυπωσιάζουν μέν με τήν πομπώδη εμφάνισίν τους καί τήν επιδεικτικήν τους συμπεριφοράν, ομως με τον πράον καί ησυχόν τους χαρακτήρα καί τήν ταπεινήν τους προσφοράν καί τήν χάριν τής αρετης τους γλυκαίνουν τήν ζωήν τών συνανθρώπων τους.
Η ταπείνωσις θεωρειται γενικα από τήν χριστιανικήν διδασκαλίαν, τόν Κύριον, τοός θεοπνεύστους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης και τούς Πατέρες της εκκλησίας μας, ως η ακλόνητη βάσις και το σταθερο θεμέλιο του πνευματικου μας οικοδομήματος. Και ο σοφος Σειράχ όμως τήν ταπεινοφροσύνην προβάλλει σάν τρόπον σκέψεως καί ζωής σ' όσους θέλουν να εξελιχθούν σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες.
1) Κατά τής αλαζονείας
Τελείως αδικαιολόγητη και ξένη προς τήν αλήθειαν είναι ή τάσις τών άνθρώπων να υπερηφανεύωνται. Τούτο τονίζει ο Σειράχ με τα ακόλουθα γνωμικά του:
«Τί υπερηφανεύεται γη και σποδός... Εν γαρ τώ άποθανειν άνθρωπον κληρονομήσει ερπετα και θηρία και σκώληκας» (ι', 9, 11).
«Τί άνθρωπος και Τί η χρησις αυτου; Τί το αγαθόν αυτού και Τί το κακόν αύτου, αριθμος ημερών ανθρώπου πολλά έτη έκατον ως σταγών ύδατος από θαλάσσης και ψήφος αμμου, ούτως ολίγα έτη έν ήμέρα αίωνος» (ιη, 8, 10).
Διατι υπερηφανεύεται ο άνθρωπος, αφού είναι χώμα και στάκτη; διερωτάται ο Σειράχ. Και ο ίδιος, διά νά περιγράψη τήν άθλιότητα και μηδαμινότητα της σωματικής αποστάσεως του ανθρώπου, μάς ύπενθυμίζει οτι όποιος αποθνήσκει, αν μεν μείνη άταφος, τον παραλαμβάνουν τα ερπετά και τα θηρία, άν δε ταφή, τα σκουλήκια. Πράγματι! Τί είναι ο άνθρωπος και σε Τί του χρησιμεύουν οι προσπάθειές του; Ποιό, απ' οσα εχει, είναι καλό και ευχάριστο και ποιο είναι κακό καί δυσάρεστο; Και άν ακόμη τα χρόνια της ζωής του φθάσουν τα εκατόν, Τί κερδίζει; ολα τα χρόνια του, μπροστα στήν αιωνιότητα, μοιάζουν μέ μίαν σταγόνα νερού μέσα στήν θάλασσαν και με ένα κόκκον άμμου μέσα στήν απέραντην αμμουδιάν.
ενθυμίζουν οι σκέψεις αυτές τού Σειράχ τίς γνώμες του αβραάμ, πού είπε διά τόν εαυτόν του: «Εγώ ειμι γή καί σποδός» (Γεν. ιη', 27), καί ταπεινωμένος διεκήρυξεν ότι ήτο χώμα καί στάχτη, καί του Ιώβ, πού ωμολόγησε: «Θάνατον επεκαλεσάμην πατέρα μου ειναι, μητέρα δέ μου και αδελφήν σαπρίαν» ( Ιώβ, ιζ', 14). Αισθάνομαι, είπεν ο Ιωβ τόσον στενά εξαρτημένος με τόν σωματικόν μου αφανισμόν, ώστε να ονομάζω τον μέν θάνατον πατέρα μου, μητέρα μου δε καί αδελφήν μου τήν σαπίλαν τού τάφου.
2) Αποκρουστικός ό ύπερήφανος
Ο ύπερήφανος δέν είναι αρεστός στούς ανθρώπους. Πολύ όμως πιό σημαντικό είναι ότι καί ο Θεός βδελύσσεται καί αποστρέφεται τόν εγωιστήν άνθρωπον. Διά ποιόν λόγον, μάς επεξηγεί καί ο Σειράχ στούς ακόλουθους στίχους του συγγράμματός του:
«Μισητή έναντι Κυρίου καί ανθρώπων υερηφανία, και εξ' αμφοτέρων πλημμελήσα άδικα... Αρχή υπερηφανίας ανθρώπου υφισταμένου από Κυρίου, και απο του ποιήσαντος αυτόν απέστη ή καρδία αυτού. Οτι αρχή υπερηφανίας αμαρτία, και ο κρατών αύτης εξομβρήσει βδέλυγμα διά τούτο παρεδόξασε Κύριος τάς επαγωγάς και κατέστρεψεν εώς τέλος αυτούς» (ι', 7, 12-13).
Οποιος λοιπόν αφήσει τήν υπερηφάνειαν να τον κυριεύση, αυτός θα μισηθή καί από τόν Θεόν καί από τούς ανθρώπους. Τούτο δε θα συμβή, διότι ο υπερήφανος καί κατά τόν ανθρώπων θα διαπράξη αδικίες αλλά καί ενώπιον του Θεού θά αμαρτήση. Διότι το πρώτο βήμα, πού κάμνει ο άνθρωπος πού απομακρύνεται απο τον Θεόν, είναι ή υπερηφάνεια. Διότι ή καρδιά τού υπερήφανου έχει ήδη απομακρυνθή από τόν Δημιουργόν του. Επειδη δε πηγή καί αρχή κάθε αμαρτίας είναι ο εγωισμός, εκείνος πού κυριαρχειται απο τον εγωισμόν του, θά βγάλη από μέσα του βλελυρότητες. Διά τούτο τελικά ό Θεός θά επιφέρη κατά τόν υπερήφανων τιμωρίες και θα τούς καταστρέψη τελείως. «Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται» (Παροιμ. γ', 34. Ιακ. δ', 6. Α' Πέτρ. ε', 5), μοιάζει νά λέγη καί ό Σειράχ. Διά νά τονίση καί αυτός μαζί μέ άλλους θεοπνεύστους συγγραφείς τής Παλαιάς και τής Καινής Διαθήκης ότι ό Θεός τούς εγωιστές καί φουσκωμένους άνθρώπους τούς θεωρεί σάν εχθρούς του καί στέκεται αντιμέτωπός τους.
3) Η χάρις τής ταπεινώσεως
Τόν υπερήφανον άνθρωπον απορρίπτουν και ό Θεός καί οί άνθρωποι. αντίθετα αγαπητός στόν Θεόν καί στούς ανθρώπους γίνεται ό ταπεινός. Αύτο διακηρύσσει και ό Σειράχ μέ τά ακόλουθα λόγια του:
«Τέκνον, έν πραΰτητι τά άργα σου διέξαγε, καί ύπο ανθρώπου δεκτού αγαπηθήση. Οσω μέγας εί, τοσούτω ταπεινού σεαυτόν, καί έναντι Κυρίου ευρήσεις χάριν οτι μεγάλη ή δυναστεία τού Κυρίου καί υπό τόν ταπεινών δοξάζεται» (γ' 17-20).
Παιδί μου, λέγει, νά κάμνης τά άργα σου πάντοτε μέ πραότητα καί ταπεινοφροσύνην, καί τότε θά αγαπηθής απο τούς καλούς ανθρώπους. ιδιαίτερα δέ ό Σειράχ συμβουλεύει τόν καθένα, όσον περισσότερον υψώνεται μέσα στήν κοινωνίαν, τόσον καί περισσότερον να ταπεινώνη τόν εαυτόν του. Καί τότε θά ελκύση πάνω του, εκτός από τήν αγάπην τών ανθρώπων, και τήν χάριν καί εύνοιαν τού Θεού. Διότι ο Θεός, πού η εξουσία και ή μεγαλοπρέπεια τού είναι μεγάλη, καταδέχεται νά τόν δοξάζουν μόνον οί ταπεινοί άνθρωποι.
Διαπιστώνει και ο σοφός Σειράχ ότι, όσοι σημειώνουν επιτυχίες στήν ζωήν τους, διατρέχουν μεγάλον κίνδυνον νά κυριευθούν από τόν εγωισμόν καί τήν υψηλοφροσύνην. Διότι πράγματι ή δόξα καί ή λάμψις τών αξιωμάτων καί οί κοσμικές επιδείξεις καί οί κολακείες συχνά διαφθείρουν τόν χαρακτήρα τών ανθρώπων καί τούς κάμνουν νά φέρωνται μέ αγέρωχον τρόπον καί υπεροπτικήν αλαζονίαν όχι μόνον πρός τούς συνανθρώπους τούς αλλά καί έναντι στόν Θεόν. Απ' αυτόν τόν κίνδυνον θέλει νά μάς προφύλαξη ό Σειράχ.
Διά τούτο μέ τόν ιδικόν τού τρόπον μας υπενθυμίζει, όπως καί οί άλλοι θεόπνευστοι συγγραφείς πού προαναφέραμε, ότι ό Θεός, ένώ αντιτάσσεται στούς υπερήφανους «ταπεινοίς δίδωσι χάριν» (Παροιμ. γ' 34) κλπ.
4) Η συμπεριφορά τού ταπεινού
Η αρετή τής ταπεινώσεως είναι βασικά εσωτερικό φρόνημα καί συναίσθησις τής ανθρώπινης αδυναμίας καί μικρότητας. Καί έμπρακτα όμως ό ταπεινός εκδηλώνει τήν αρετήν του στίς επιδιώξεις καί εκδηλώσεις του. Αύτα διδάσκει καί ό Σειράχ μέ τίς ακόλουθες συμβουλές του:
«Χαλεπώτερά σου μή ζήτει καί ίσχυρότερά σου μή εξέταζε ά προσετάγη σοί, ταύτα διανοού, ού γάρ έστι σοί χρεία τών κρυπτών. Εν τοίς περισσοίς τών έργων σου μή περιεργάζου πλείονα γάρ συνέσεως ανθρώπων υπεδείχθη σοί· πολλούς γάρ επλάνησεν ή υπόληψις αυτών, καί υπόνοια πονηρά ώλίσθησε διανοίας αυτών» (γ' 21 24).
Μάς υποδεικνύει λοιπόν ο Σειράχ ότι πρέπει νά έχουμε επίγνωσιν οτι oi δυνατότητές μας είναι περιορισμένες καά νά αποφεύγουμε τήν πολυπραγμοσύνην καί τήν ανώφελην περιέργειαν. Υπάρχουν, τονίζει, πράγματα καί θέματα δύσκολα καί ανώτερα από τίς ανθρώπινες δυνάμεις. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται καί οί μυστηριώδεις αλήθειες τής πίστεως καί οί μυστικές βουλές τού Θεού. Είναι επομένως μάταιον καί ασκοπον νά θέλή κάποιος νά εξερεύνηση καί νά κατανόηση οσα είναι πιό πάνω από τίς ικανότητές του καί όσα ό Θεός πρός τό παρόν κρατά κρυμμένα από τούς ανθρώπους. Αντίθετα πρέπει ό καθένας νά σκέπτεται καί νά αγωνίζεται νά εφαρμόζη όσα ό Θεός εθέσπισε και αφορούν στό έργο καί τόν τρόπον τής σωτηρίας τής ψυχής μας. Διαφορετικά, άν δηλαδή ασχολούμεθα μέ θέματα, πού ικανοποιουν μόνον τήν περιέργειαν καί τήν κενοδοξίαν μας, θά πλανηθούμε καί θά ναυαγήσουμε.
Καί είναι πράγματι πολλοί εκείνοι, πού, εξαφορμής τής επάρσεως καί τών λανθασμένων συμπερασμάτων, στά οποία κατέληξαν, εγλίστρησαν στήν ζωήν τους καί έχασαν τόν προορισμόν τους. Πολύ ψυχολογημένη καί σωστή επίσης είναι ή ακόλουθη σύστασις τού Σειράχ νά μή στηρίζουμε τήν προσωπικήν μας αξίαν καί επιτυχίαν στήν εξωτερικήν μας εμφάνισιν καί τήν κοσμικήν δόξα:
«Εν περιβολη αματίων μη καύχηση καί έν ημέρα δόξης μή επαίρου οτι θαυμαστά τά έργα Κυρίου, καί κρυπτά τά έργα αυτού έν άνθρώποις... Πολλοί δυνάσται ητιμάσθησαν σφόδρα, καί ένδοξοι παρεδόθησαν είς χείρας ετέρων» (ια' 4, 6).
Τονίζει δηλαδή ό σοφός συγγραφεύς τήν ματαιότητα καί παροδικότητα όλων τών εγκοσμίων πραγμάτων. Καί προτρέπει τόν κάθε συνετόν άνθρωπον νά μή καυχάται διά τά ρούχα του ούτε καί νά αισθάνεται έπαρσιν στίς περιπτώσεις, πού οί άλλοι τόν τιμούν.
Διότι κανένα απο τά ανθρώπινα πράγματα δέν είναι άξιο θαυμασμού. άντίθετα όμως αξιοθαύμαστα είναι τά έργα τού Κυρίου, καί τά φανερά καί τά κρυμμένα άπο τούς ανθρώπους. Διά να μάς πείση δέ ό Σειράχ ότι δέν πρέπει νά θαυμάζουμε τά ανθρώπινα μεγαλεία καί τήν κοσμικήν δόξα, μάς υπενθυμίζει ότι πολλοί απο τούς δυνατούς της γής περιέπεσαν σ
έ ανυποληψίαν καί πολλοί ένδοξοι έγιναν δούλοι άλλων ανθρώπων.
Μή ζηλεύσουμε λοιπόν τήν ματαιότητα τών κοσμικών πραγμάτων καί μή θαυμάσουμε όσους υπερηφανεύονται διά τά μεγαλεία τους. Τό πνευματικό μας συμφέρον απαιτεί νά αποκτήσουμε αυτογνωσίαν καί ταπεινό φρόνημα. Τότε καί μείς θά ανήκουμε στούς ταπεινούς καί εκλεκτούς εκείνους ανθρώπους, διά τούς οποίους ο σοφός Σειράχ χρησιμοποιεί τήν εξής εικόνα:
«Μικρά έν πετεινοίς μέλισσα, καί αρχή γλυκασμάτων ο καρπός αυτής» (ια' 3).
Η μέλισσα δηλαδή, καίτοι ανάμεσα σ' όλα τ'α φτερωτά ζώα είναι πολύ μικρή, παράγει σάν καρπόν τό μέλι, πού είναι γλυκύτερο από κάθε γλύκυσμα. Καί ανάμεσα λοιπόν σέ όλους τούς ανθρώπους, εκλεκτότεροι καί προτιμότεροι είναι οι ταπεινοί. Διότι αυτοί δέν εντυπωσιάζουν μέν με τήν πομπώδη εμφάνισίν τους καί τήν επιδεικτικήν τους συμπεριφοράν, ομως με τον πράον καί ησυχόν τους χαρακτήρα καί τήν ταπεινήν τους προσφοράν καί τήν χάριν τής αρετης τους γλυκαίνουν τήν ζωήν τών συνανθρώπων τους.
«Όσο μεγάλος είσαι, τόσο να ταπεινώνεσαι»
Να σου πω πόσο μεγάλο καλό είναι η ταπεινοφροσύνη και πόσο κακό η υπερηφάνεια; Ένας αμαρτωλός νίκησε ένα δίκαιο, ο τελώνης τον Φαρισαίο, και τα λόγια νίκησαν τα έργα.Πώς νίκησαν τα λόγια; Ο τελώνης λέγει: «Ο Θεός, λυπήσου με τον αμαρτωλό» (Λουκ. 18,13). Ο Φαρισαίος λέγει: «Δεν είμαι όπως ακριβώς οι άλλοι άνθρωποι...». Αλλά τι: «Νηστεύω δυο φορές την εβδομάδα, δίνω στο ναό το ένα δέκατο από όλα τα εισοδήματά μου» (Λουκ. 18, 11-12). Ο Φαρισαίος παρουσίασε έργα δικαιοσύνης, ο τελώνης είπε λόγια ταπεινοφροσύνης και τα λόγια νίκησαν τα έργα και ο τόσο μεγάλος θησαυρός εξανεμίσθηκε και η τόσο μεγάλη φτώχεια μεταβλήθηκε σε πλούτο.
Ήρθαν δύο πλοία που είχαν φορτίο, μπήκαν και τα δύο στο λιμάνι, αλλά ο τελώνης άρραξε καλά στο λιμάνι, ενώ ο Φαρισαίος έπαθε ναυάγιο.
Είσαι δίκαιος; Να μην ταπεινώνεις τον αδελφό σου. Έχεις άφθονα κατορθώματα; Να μη χλευάζεις τον πλησίον σου και μειώνεις το εγκώμιό σου. Και να προσέχεις τα λόγιά σου, αγαπητέ μου.
Περισσότερο οφείλει ο δίκαιος να φοβάται την υπερηφάνεια, παρά ο αμαρτωλός. Αυτό το είπα και χθες, το λέω και σήμερα για εκείνους που έλειπαν χθες. Διότι ο αμαρτωλός αναγκαστικά έχει τη συνείδησή του ταπεινή, ενώ ο δίκαιος καυχιέται για τα κατορθώματά του. Όπως, ακριβώς, και στα πλοία, εκείνα που έχουν άδειο πλοίο, δεν φοβούνται την επίθεση των πειρατών, διότι δεν έρχονται να διαρρήξουν το πλοίο που δεν έχει τίποτα, ενώ εκείνοι που έχουν πλοίο που δεν έχει τίποτα, ενώ εκείνοι που έχουν πλοίο γεμάτο με φορτίο, φοβούνται τους πειρατές. Διότι ο πειρατής πηγαίνει εκεί που υπάρχει χρυσάφι, όπου υπάρχει ασήμι, όπου υπάρχουν πολύτιμα πετράδια. Έτσι και ο διάβολος, δεν απειλεί εύκολα τον αμαρτωλό, αλλά τον δίκαιο, όπου υπάρχει πλούτος πολύς. Επειδή πολλές φορές η υπερηφάνεια προέρχεται από την εχθρότητα του διαβόλου, είναι απαραίτητο να είμαστε προσεκτικοί.
Όσο μεγάλος είσαι, τόσο πιο πολύ να ταπεινώνεις τον εαυτό σου. Όταν ανεβείς ψηλά, έχεις ανάγκη να ασφαλισθείς να μη πέσεις. Γιʼ αυτό και ο Κύριος μας λέγει: «Όταν κάνετε όλα όσα διαταχθήκατε να λέτε ότι είμαστε άχρηστοι δούλοι» ( Λουκ. 17, 18 ). Γιατί υπερηφανεύεσαι αφού είσαι άνθρωπος, συγγενής της γης, ομοούσιος με τη στάχτη, και στη φύση και στη γνώμη και στη προαίρεση των πραγμάτων; Σήμερα είσαι πλούσιος, αύριο φτωχός, σήμερα υγιής, αύριον άρρωστος, σήμερα χαρούμενος, αύριο λυπημένος, σήμερα σε δόξα, αύριο σε ατιμία, σήμερα νέος, αύριο γέρος. Μήπως στέκεται τίποτα από τα ανθρώπινα σταθερό; Δεν μιμείται το δρόμο των ρευμάτων των ποταμών; Μόλις, δηλαδή, φαίνεται μάς εγκαταλείπει πιο γρήγορα και από τη σκιά. Γιατί, λοιπόν, υπερηφανεύεσαι άνθρωπε, ο καπνός, η ματαιότητα; Διότι ο άνθρωπος είναι όμοιος με τη ματαιότητα. Οι μέρες του είναι σαν του χορταριού. Ξηραίνεται το χορτάρι και πέφτει το άνθος του. Αυτά τα λέω, όχι για να ξευτελίσω την ουσία, αλλά να χαλιναγωγήσω την υπερηφάνεια. Διότι πράγματι ο άνθρωπος είναι κάτι μεγάλο και μάλιστα ο σπλαχνικός άνθρωπος.
Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου
Να σου πω πόσο μεγάλο καλό είναι η ταπεινοφροσύνη και πόσο κακό η υπερηφάνεια; Ένας αμαρτωλός νίκησε ένα δίκαιο, ο τελώνης τον Φαρισαίο, και τα λόγια νίκησαν τα έργα.Πώς νίκησαν τα λόγια; Ο τελώνης λέγει: «Ο Θεός, λυπήσου με τον αμαρτωλό» (Λουκ. 18,13). Ο Φαρισαίος λέγει: «Δεν είμαι όπως ακριβώς οι άλλοι άνθρωποι...». Αλλά τι: «Νηστεύω δυο φορές την εβδομάδα, δίνω στο ναό το ένα δέκατο από όλα τα εισοδήματά μου» (Λουκ. 18, 11-12). Ο Φαρισαίος παρουσίασε έργα δικαιοσύνης, ο τελώνης είπε λόγια ταπεινοφροσύνης και τα λόγια νίκησαν τα έργα και ο τόσο μεγάλος θησαυρός εξανεμίσθηκε και η τόσο μεγάλη φτώχεια μεταβλήθηκε σε πλούτο.
Ήρθαν δύο πλοία που είχαν φορτίο, μπήκαν και τα δύο στο λιμάνι, αλλά ο τελώνης άρραξε καλά στο λιμάνι, ενώ ο Φαρισαίος έπαθε ναυάγιο.
Είσαι δίκαιος; Να μην ταπεινώνεις τον αδελφό σου. Έχεις άφθονα κατορθώματα; Να μη χλευάζεις τον πλησίον σου και μειώνεις το εγκώμιό σου. Και να προσέχεις τα λόγιά σου, αγαπητέ μου.
Περισσότερο οφείλει ο δίκαιος να φοβάται την υπερηφάνεια, παρά ο αμαρτωλός. Αυτό το είπα και χθες, το λέω και σήμερα για εκείνους που έλειπαν χθες. Διότι ο αμαρτωλός αναγκαστικά έχει τη συνείδησή του ταπεινή, ενώ ο δίκαιος καυχιέται για τα κατορθώματά του. Όπως, ακριβώς, και στα πλοία, εκείνα που έχουν άδειο πλοίο, δεν φοβούνται την επίθεση των πειρατών, διότι δεν έρχονται να διαρρήξουν το πλοίο που δεν έχει τίποτα, ενώ εκείνοι που έχουν πλοίο που δεν έχει τίποτα, ενώ εκείνοι που έχουν πλοίο γεμάτο με φορτίο, φοβούνται τους πειρατές. Διότι ο πειρατής πηγαίνει εκεί που υπάρχει χρυσάφι, όπου υπάρχει ασήμι, όπου υπάρχουν πολύτιμα πετράδια. Έτσι και ο διάβολος, δεν απειλεί εύκολα τον αμαρτωλό, αλλά τον δίκαιο, όπου υπάρχει πλούτος πολύς. Επειδή πολλές φορές η υπερηφάνεια προέρχεται από την εχθρότητα του διαβόλου, είναι απαραίτητο να είμαστε προσεκτικοί.
Όσο μεγάλος είσαι, τόσο πιο πολύ να ταπεινώνεις τον εαυτό σου. Όταν ανεβείς ψηλά, έχεις ανάγκη να ασφαλισθείς να μη πέσεις. Γιʼ αυτό και ο Κύριος μας λέγει: «Όταν κάνετε όλα όσα διαταχθήκατε να λέτε ότι είμαστε άχρηστοι δούλοι» ( Λουκ. 17, 18 ). Γιατί υπερηφανεύεσαι αφού είσαι άνθρωπος, συγγενής της γης, ομοούσιος με τη στάχτη, και στη φύση και στη γνώμη και στη προαίρεση των πραγμάτων; Σήμερα είσαι πλούσιος, αύριο φτωχός, σήμερα υγιής, αύριον άρρωστος, σήμερα χαρούμενος, αύριο λυπημένος, σήμερα σε δόξα, αύριο σε ατιμία, σήμερα νέος, αύριο γέρος. Μήπως στέκεται τίποτα από τα ανθρώπινα σταθερό; Δεν μιμείται το δρόμο των ρευμάτων των ποταμών; Μόλις, δηλαδή, φαίνεται μάς εγκαταλείπει πιο γρήγορα και από τη σκιά. Γιατί, λοιπόν, υπερηφανεύεσαι άνθρωπε, ο καπνός, η ματαιότητα; Διότι ο άνθρωπος είναι όμοιος με τη ματαιότητα. Οι μέρες του είναι σαν του χορταριού. Ξηραίνεται το χορτάρι και πέφτει το άνθος του. Αυτά τα λέω, όχι για να ξευτελίσω την ουσία, αλλά να χαλιναγωγήσω την υπερηφάνεια. Διότι πράγματι ο άνθρωπος είναι κάτι μεγάλο και μάλιστα ο σπλαχνικός άνθρωπος.
Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
-
aposal
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 26233
- Εγγραφή: Παρ Απρ 13, 2007 5:00 am
- Τοποθεσία: Απόστολος @ Άγιος Δημήτριος (Μπραχάμι)
Αποσπάσματα από το βιβλίο «Σκεύος εκλογής» του ιερομονάχου Χριστόδουλου Αγιορείτου
«Μην προσπαθείτε, μας συμβούλευε ο Γέροντας, να αποκτήσετε αγάπη, προσευχή, νηστεία, αγρυπνία και τις άλλες αρετές. Μάταια θα κουράζεστε, διότι δεν θα σας βοηθά ο Θεός, επειδή σας λείπει η ταπείνωση. Κι αυτό, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί, αν σας βοηθήσει θα καταστραφείτε από υπερηφάνεια. Ο Θεός μόνο την ταπείνωση ζητάει από εμάς. Όλα τα άλλα είναι ο φυσικός καρπός της καλής συνεργασίας ανάμεσα στην ταπεινή διάθεση του ανθρώπου και στην Θεία Χάρη, την πρόξενον πάντων των αγαθών».
Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Ε΄ : ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
(σελ. 180)
Η ταπείνωση δεν αγοράζεται από τον μπακάλη, όπως τα ψώνια. Όταν λέμε : «δωσ’ μου, Θεέ μου, ταπείνωση, ο Θεός δεν θα πάρει την σέσουλα και θα αρχίσει : «πάρε ένα κιλό ταπείνωση εσύ, μισό κιλό εσύ», αλλά θα επιτρέψει να έρθει λχ κάποιος άνθρωπος, αδιάκριτος, να μας φερθεί σκληρά, ή θα πάρει από άλλον την χάρη Του και θα έρθει να μας βρίσει. Έτσι θα δοκιμαστούμε και θα εργαστούμε, εάν θέλουμε να αποκτήσουμε την ταπείνωση. Αλλά εμείς δεν σκεπτόμαστε ότι ο Θεός επιτρέπει να γίνει ο αδελφός κακός, για να βοηθηθούμε εμείς και θυμώνουμε με τον αδελφό. Και, ενώ ζητάμε από τον Θεό ταπείνωση, δεν δεχόμαστε τις ευκαιρίες που μας στέλνει, για να ταπεινωθούμε, αλλά δυσανασχετούμε. Κανονικά θα έπρεπε να χρωστάμε ευγνωμοσύνη σ’ αυτόν που μας ταπεινώνει, γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης μας.
«Μην προσπαθείτε, μας συμβούλευε ο Γέροντας, να αποκτήσετε αγάπη, προσευχή, νηστεία, αγρυπνία και τις άλλες αρετές. Μάταια θα κουράζεστε, διότι δεν θα σας βοηθά ο Θεός, επειδή σας λείπει η ταπείνωση. Κι αυτό, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί, αν σας βοηθήσει θα καταστραφείτε από υπερηφάνεια. Ο Θεός μόνο την ταπείνωση ζητάει από εμάς. Όλα τα άλλα είναι ο φυσικός καρπός της καλής συνεργασίας ανάμεσα στην ταπεινή διάθεση του ανθρώπου και στην Θεία Χάρη, την πρόξενον πάντων των αγαθών».
Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Ε΄ : ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
(σελ. 180)
Η ταπείνωση δεν αγοράζεται από τον μπακάλη, όπως τα ψώνια. Όταν λέμε : «δωσ’ μου, Θεέ μου, ταπείνωση, ο Θεός δεν θα πάρει την σέσουλα και θα αρχίσει : «πάρε ένα κιλό ταπείνωση εσύ, μισό κιλό εσύ», αλλά θα επιτρέψει να έρθει λχ κάποιος άνθρωπος, αδιάκριτος, να μας φερθεί σκληρά, ή θα πάρει από άλλον την χάρη Του και θα έρθει να μας βρίσει. Έτσι θα δοκιμαστούμε και θα εργαστούμε, εάν θέλουμε να αποκτήσουμε την ταπείνωση. Αλλά εμείς δεν σκεπτόμαστε ότι ο Θεός επιτρέπει να γίνει ο αδελφός κακός, για να βοηθηθούμε εμείς και θυμώνουμε με τον αδελφό. Και, ενώ ζητάμε από τον Θεό ταπείνωση, δεν δεχόμαστε τις ευκαιρίες που μας στέλνει, για να ταπεινωθούμε, αλλά δυσανασχετούμε. Κανονικά θα έπρεπε να χρωστάμε ευγνωμοσύνη σ’ αυτόν που μας ταπεινώνει, γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης μας.
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.
-
gkou
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 2629
- Εγγραφή: Τρί Μαρ 21, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: Γεωργία@Κόρινθος
Η ταπείνωση διαλύει τον διάβολο
Η ταπείνωση διαλύει τον διάβολο
Η ταπείνωση έχει μεγάλη δύναμη και διαλύει τον διάβολο. Είναι το πιο δυνατό σοκ για τον διάβολο. Όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ο διάβολος. Και όπου δεν υπάρχει διάβολος, επόμενο είναι να μην υπάρχουν πειρασμοί. Μια φορά ένας ασκητής ζόρισε ένα ταγκαλάκι να πη το «Άγιος ο Θεός…» Είπε το ταγκαλάκι «Άγιος ο Θεός, Άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος »∙ «ελέησον ημάς» δεν έλεγε. Πες: «ελέησον ημάς»! Τίποτε! Αν το έλεγε, θα γινόταν Άγγελος. Όλα τα λέει το ταγκαλάκι, το «ελέησόν με» δεν το λέει, γιατί χρειάζεται ταπείνωση. Το «ελέησόν με» έχει ταπείνωση, και δέχεται η ψυχή το μεγάλο έλεος του Θεού που ζητάει.
Ό,τι και να κάνουμε, ταπείνωση-αγάπη-αρχοντιά χρειάζεται. Τα πράγματα είναι απλά. Εμεί τα κάνουμε δύσκολα. Όσο μπορούμε ,να κάνουμε ό,τι είναι δύσκολο στον διάβολο και εύκολο στον άνθρωπο. Η αγάπη και η ταπείνωση είναι δύσκολες στον διάβολο και εύκολες στον άνθρωπο. Και ένας φιλάσθενος που δεν μπορεί να κάνη άσκηση, μπορεί να νικήση τον διάβολο με την ταπείνωση. Σε ένα λεπτό μέσα μπορεί ο άνθρωπος να γίνη Άγγελος ή ταγκαλάκι. Πώς; Με την ταπείνωση ή την υπερηφάνεια. Τι, μήπως χρειάσθηκαν ώρες για να γίνη ο Εωσφόρος από άνθρωπος διάβολος; Μέσα σε δευτερόλεπτα έγινε. Ο ευκολώτερος τρόπος για να σωθούμε είναι η αγάπη και η ταπείνωση. Γι’ αυτό από την αγάπη και την ταπείνωση να αρχίσουμε και μετά να προχωρήσουμε στα άλλα.
Να εύχεσθε να δίνουμε συνέχεια χαρά στον Χριστό και στενοχώρια στο ταγκαλάκι, μια που του αρέσει η κόλαση και δεν θέλει να μετανοήση.
Από το βιβλίο «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο»
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου
Λόγοι Α’
Ιερόν Ησυχαστήριον
«Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»
Σουρωτή Θεσσαλονίκης
Η ταπείνωση έχει μεγάλη δύναμη και διαλύει τον διάβολο. Είναι το πιο δυνατό σοκ για τον διάβολο. Όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ο διάβολος. Και όπου δεν υπάρχει διάβολος, επόμενο είναι να μην υπάρχουν πειρασμοί. Μια φορά ένας ασκητής ζόρισε ένα ταγκαλάκι να πη το «Άγιος ο Θεός…» Είπε το ταγκαλάκι «Άγιος ο Θεός, Άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος »∙ «ελέησον ημάς» δεν έλεγε. Πες: «ελέησον ημάς»! Τίποτε! Αν το έλεγε, θα γινόταν Άγγελος. Όλα τα λέει το ταγκαλάκι, το «ελέησόν με» δεν το λέει, γιατί χρειάζεται ταπείνωση. Το «ελέησόν με» έχει ταπείνωση, και δέχεται η ψυχή το μεγάλο έλεος του Θεού που ζητάει.
Ό,τι και να κάνουμε, ταπείνωση-αγάπη-αρχοντιά χρειάζεται. Τα πράγματα είναι απλά. Εμεί τα κάνουμε δύσκολα. Όσο μπορούμε ,να κάνουμε ό,τι είναι δύσκολο στον διάβολο και εύκολο στον άνθρωπο. Η αγάπη και η ταπείνωση είναι δύσκολες στον διάβολο και εύκολες στον άνθρωπο. Και ένας φιλάσθενος που δεν μπορεί να κάνη άσκηση, μπορεί να νικήση τον διάβολο με την ταπείνωση. Σε ένα λεπτό μέσα μπορεί ο άνθρωπος να γίνη Άγγελος ή ταγκαλάκι. Πώς; Με την ταπείνωση ή την υπερηφάνεια. Τι, μήπως χρειάσθηκαν ώρες για να γίνη ο Εωσφόρος από άνθρωπος διάβολος; Μέσα σε δευτερόλεπτα έγινε. Ο ευκολώτερος τρόπος για να σωθούμε είναι η αγάπη και η ταπείνωση. Γι’ αυτό από την αγάπη και την ταπείνωση να αρχίσουμε και μετά να προχωρήσουμε στα άλλα.
Να εύχεσθε να δίνουμε συνέχεια χαρά στον Χριστό και στενοχώρια στο ταγκαλάκι, μια που του αρέσει η κόλαση και δεν θέλει να μετανοήση.
Από το βιβλίο «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο»
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου
Λόγοι Α’
Ιερόν Ησυχαστήριον
«Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»
Σουρωτή Θεσσαλονίκης