Γέροντα γιατί τόσον κλαίεις;

[avvas]

Ήτον ένας σε μία σπηλιά, όπου έπρεπε την ημέρα να κλαύση επτά φορές.
Αυτό ήταν η εργασία του. Την δε νύκταν όλην να την διέλθη με δάκρυα.
Και το προσκεφάλι του, ήταν όλο πάντα βρεγμένο. Και τον ηρώτα ο
διακονητής, όπου πήγαινε δύο - τρείς φορές την ημέρα διότι δεν ήθελε
να τον έχη κοντά του, να μην του διακόπτη το πένθος·

-Γέροντα, διατί τόσον κλαίεις;

-Όταν, παιδί μου, ο άνθρωπος θεωρή τον Θεόν, από την
αγάπην του τρέχουν τα δάκρυα και δεν ημπορεί να κρατήση.

Αυτοί όλοι απέθανον τώρα εδώ και ζούν εις τους ουρανούς εκεί.

Την δε σήμερον δεν ακούεται λόγος περί τα τοιαύτα. Διότι τόσον
πολλή μέριμνα και φροντίς υλική κατέλαβε τους ανθρώπους και τελεία
σχεδόν καταφρόνησις εις την νηπτικήν, όπου πολλοί όχι μόνον
δεν θέλουν να ερευνήσουν, να μάθουν, να πράξουν αυτά, αλλά και
αν ακούσουν να ειπή τοιαύτα κανείς, ευθύς εξεγείρονται δυσμενώς
εναντίον του. Και τον έχουν διά παράλογον και μωρόν, διότι είναι
ανόμοιος ο βίος του, και ελογίσθη εις χλεύην αυτοίς.

Και γίνεται ένα παρόμοιον της ειδωλολατρικής εποχής. Ετότε, όταν
ύβριζες τα είδωλα, σε ελιθοβόλουν και κακήν κακώς σε εθανάτωναν.
Και τώρα το κάθε πάθος επέχει θέσιν ειδώλου. Και, άν ελέγξης και
κατακρίνης το πάθος που βλέπεις ο καθείς να νικάται, όλοι φωνάζουν.
Λιθοβολήστε τον· διότι ύβρισεν τους θεούς μας!

Τέλος· εγώ επειδή κανένα δεν δέχομαι, μηδενός εξαιρουμένου· μήτε
θέλω να ακούω πως ζούν ή τι κάμουν ο κόσμος - οι μοναχοί, είμαι
διαπαντός ο στόχος της κατακρίσεως. Και δεν παύω ημέρα και νύκτα
να εύχωμαι τους πατέρας και να λέγω, ότι όλον το δίκαιον έχουν αυτοί.
Μόνον εγώ είμαι άδικος οπόταν σκανδαλισθώ εις αυτούς. Διότι βλέπουν
με τα μάτια που τους έδωκεν ο Θεός. Δεν είμαι άδικος και κατάδικος,
αν θα ειπώ· διατί δεν βλέπουν όπως εγώ;

Είθε ο Θεός των όλων όλους να ελεήση δι' ευχών των Οσίων Θεοφόρων Πατέρων.

Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής.