Η δύναμη της Πίστεως

[gkou]

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Η ουσία και η κινητήρια δύναμη της Ορθοδοξίας είναι η αποστολική πίστη. Από την πίστη αυτή αντλεί αστείρευτες πνευματικές δυνάμεις και τις διοχετεύει σ’ όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας, σε όλους τους πιστούς.

Η αποστολική πίστη
Η αποστολική πίστη ξεκινά από την εποχή των προφητών και των δικαίων προπατόρων της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Αβραάμ με τη δύναμη της πίστεως εγκαταστάθηκε στη γη που του ‘χε υποσχεθεί ο Θεός, ξένος σε άγνωστη χώρα και έγινε γενάρχης ενός ολόκληρου λαού (Εβρ. 11,9).
Ο Μωυσής με τη δύναμη της πίστεως στον αληθινό Θεό δεν ανέχθηκε τη δουλεία των Φαραώ. Αντιστάθηκε και νίκησε. Διέσχισε την Ερυθρά θάλασσα και οδήγησε τους ομοεθνείς του στη γη των πατέρων τους. Όμως η πίστη τους δεν είχε εξαντληθεί μόνο σ’ αυτά τα πρόσκαιρα τρόπαια γιατί ο Θεός τους προόριζε για την πραγματική γη της επαγγελίας. Ο Αβραάμ «περίμενε (να δει ) την πόλη… που αρχιτέκτονάς της θα ήταν ο ίδιος ο Θεός» (στ.10), δηλαδή τη βασιλεία των ουρανών. Και ο Μωυσής «απέβλεπε στην ανταπόδοση» (στ.26) που δεν ήταν άλλη από την κληρονομία της ουράνιας βασιλείας.
Κι όταν ο Υιός του Θεού γίνεται άνθρωπος, αποκαλύπτει την ολοκληρωμένη πίστη στον αληθινό Θεό. Ομιλεί για τον Πατέρα Του, ομιλεί για τον εαυτό Του, ομιλεί για τον Παράκλητο, το Πανάγιο Πνεύμα. Επίσης, ότι Εκείνος και ο Πατέρας του είναι ενωμένοι σε μια θεϊκή ουσία, όπως και ο Παράκλητος. Και τα τρία πρόσωπα μαζί αποτελούν την Αγία Τριάδα, τον αληθινό και μοναδικό Τριαδικό Θεό, ο Οποίος δημιούργησε τον κόσμο.
Αυτή τη διδασκαλία ,αυτή την αποκάλυψη δέχθηκαν και οι Απόστολοι και έγιναν κήρυκες της μεγάλης αυτής αλήθειας σ’ όλο τον κόσμο. Αυτή την αλήθεια διδάσκει και ζει η Εκκλησία μας, αυτή την πίστη ζουν Κι διατηρούν στην καρδιά τους οι πιστοί Χριστιανοί.
Με αυτή την πίστη, λέει ο Απόστολος Παύλος ότι «κατατρόπωσαν βασίλεια, εδραίωσαν το δίκαιο, πέτυχαν την πραγματοποίηση των υποσχέσεων του Θεού» (στ.33). Κατάφεραν δηλαδή να ανταγωνισθούν κράτη ολόκληρα, κατεστημμένα από αιώνες και να εδραιώσουν τη δικαιοσύνη του Θεού, το φως του Ευαγγελίου, τη σωτηριώδη διδασκαλία της Εκκλησίας. Εδάμασαν ακόμη και τα στοιχεία της φύσεως, ανέστησαν νεκρούς, θεράπευσαν ασθενείς, έκαναν θαύματα που ξεπερνούν τον ανθρώπινο νου, με σκοπό να διώξουν την πνευματική πλάνη των ανθρώπων και να τους φωτίσουν στον ένα αληθινό και ζωντανό Θεό.

Ο ονειδισμός του Χριστού
Όμως, όλα αυτά τα κατόρθωσαν αφού πλήρωσαν το ιερό τίμημα: υπέμειναν τον ονειδισμό του Χριστού. Μπροστά στη δική τους αξιοπρέπεια πρόβαλαν την αξιοπρέπεια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Υπέμειναν εξευτελισμούς και βάσανα γιατί δίδασκαν τον Χριστό. Προτίμησαν την εξουδένωση μέχρι θανάτου παρά την απόλαυση και την πρόσκαιρη άνεση που δίνει η αμαρτία σε όσους δεν μπορούν να σηκώσουν τον σταυρό της ομολογίας της πίστεως.
Δέχθηκαν να υποστούν βασανιστήρια μέχρι θανάτου, εξευτελισμούς, μαστιγώσεις, ακόμη και δεσμά και φυλακίσεις (Εβρ. 11,35-36). Σχεδόν όλοι οι μάρτυρες κατέληξαν σε βασανιστήρια και βίαιο θάνατο, αφού πρώτα έγιναν αντικείμενο εξευτελισμού από τους δημίους τους.
Οι δημόσιες μαστιγώσεις ήταν συνηθισμένοι τρόποι τιμωρίας για τους ομολογητές της πίστεως που κατέληγαν σιδηροδέσμιοι σε σκοτεινές και απρόσιτες φυλακές. Οι λιθοβολισμοί, όπως του πρωτομάρτυρα Στεφάνου, ο διαμελισμός των μελών του σώματός τους με επώδυνες μεθόδους, οι βασανισμοί με διάφορες βάναυσες επινοήσεις ,αλλά και ο αποκεφαλισμός τους (στ.37) ολοκλήρωναν τις απίστευτες δοκιμασίες που υπέμειναν οι μάρτυρες και οι ομολογητές της πίστεώς μας.
Παρά ταύτα δεν λύγισαν. Προτίμησαν να πάθουν για τον Χριστό για να ζήσουν την ελευθερία του πνεύματος που Εκείνος υπόσχεται να δώσει στους αθλητές της πίστεως. Ακόμη και όταν δεν έφθαναν μέχρι το μαρτύριο του αίματος, προτίμησαν το μαρτύριο της συνειδήσεως (Μέγας Βασίλειος) και έγιναν αναχωρητές, περιπλανώμενοι στις ερημιές και στα σπήλαια. Κι αυτό σήμαινε θλίψεις, κακουχίες και στερήσεις, αλλά και οσιότητα, αγιασμό και θέωση.
Αγαπητοί αδελφοί, όλοι τους «μαρτυρηθέντες δια της πίστεως» ( στ.39), δηλ. παρότι έδειξαν την καλή μαρτυρία της πίστεως, δεν απαίτησαν άμεση ικανοποίηση και ανταμοιβή από τον Θεό γιατί ήταν σίγουροι ότι ο δικαιοκρίτης Κύριος είχε ετοιμάσει «κρείττον τι», κάτι καλύτερο και γι’ αυτούς και για μας μετά από αυτούς∙ που δεν ήταν άλλο από τη συμμετοχή τους και η δική μας στην ανάσταση των νεκρών και την αιώνια ζωή. Αμήν.
Αρχιμ. Χ. Ν.

Από το Από το «ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ»
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΕΤΟΣ 57ον
8 Μαρτίου 2009
ΑΡΙΘ.ΦΥΛ. 10 (2910)