Περί της Δικαιοσύνης του Θεού

[Domna]

Τό για­τί βλέ­που­με νά πε­θαί­νουν ἤ νά ὑ­πο­φέ­ρουν ἄνθρωποι δί­και­οι, ἐ­νῶ πολλοί ἄ­δι­κοι εὐ­η­με­ροῦν, εἶ­ναι ἕ­να ἐ­ρώ­τη­μα πού συ­χνά προ­βλη­μα­τί­ζει. Κάποιοι ἀδελφοί μας, ἀ­δύ­να­τοι στήν πί­στη, σκαν­δα­λί­ζον­ται δι­καίολογημένα ἀ­φοῦ δέν ἀ­να­ζη­τοῦν τήν ἀ­πάν­τη­ση στό Φῶς τῆς Γρα­φῆς, ἀλ­λά προ­σπα­θοῦν μέ κο­σμι­κό τρό­πο νά βροῦν ἀ­πάν­τη­ση.
Κα­τ' ἀρ­χάς πρέ­πει νά το­νί­σου­με ὅ­τι τό ἐ­ρώ­τη­μα αὐ­τό εἶ­ναι λαν­θα­σμέ­νο. Ζοῦ­με σέ ἕ­να κό­σμο ὅ­που βα­σι­λεύ­ει ἡ φθο­ρά καί ὁ θά­να­τος ἐξ αἰ­τί­ας τῆς πτώ­σε­ως τοῦ ἀν­θρώ­που καί τό νά ἀ­να­ρω­τι­ό­μα­στε για­τί πε­θαί­νουν οἱ Χρι­στια­νοί εἶ­ναι προ­φα­νῶς ἀ­φε­λές. Κα­νείς δέν γνω­ρί­ζει τό σχέ­διο τοῦ Θε­οῦ καί κα­νείς δέν γνω­ρί­ζει τήν ὥ­ρα τῆς ἐ­ξό­δου του. Τό μό­νο μέ­λη­μά μας θά πρέ­πει νά εἶ­ναι νά εἴ­μα­στε ἔ­τοι­μοι, γιά νά μήν βρε­θοῦ­με ἔ­ξω τοῦ νυμ­φῶ­νος.
Οἱ πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, μᾶς ἐ­ξη­γοῦν ἐρ­μη­νεύ­ον­τας τήν πα­ρα­βο­λή τοῦ πλου­σί­ου καί τοῦ Λα­ζά­ρου, ὅ­τι τήν δι­και­ο­σύ­νη τοῦ Θε­οῦ θά πρέ­πει νά τήν ἀ­να­ζη­τή­σου­με στήν ἄλ­λη ζω­ή, τήν πέ­ρα ἀ­πό τόν τά­φο. Ὅ­πως ὁ Λά­ζα­ρος, οἱ δί­και­οι θά ὁ­δη­γη­θοῦν εἰς τόν κόλ­πον Ἀ­βρα­άμ καί οἱ ἁ­μαρ­τω­λοί θά ζη­τοῦν λί­γη πα­ρη­γο­ριά, ὅ­πως ὁ πλού­σιος ἀ­πό τόν πρώ­ην τα­λαί­πω­ρο ὑ­πη­ρέ­τη του.
Οἱ θλί­ψεις τῆς πα­ρού­σης ζω­ῆς ὁ­δη­γοῦν τόν πι­στό στήν αἰ­ώ­νιο τρυ­φή ὅ­πως μᾶς λέ­γει ὁ Ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος, καί μά­λι­στα τήν χα­ρά τήν νοι­ώ­θου­με ἀ­πό αὐ­τή τήν ζω­ή: Μπο­ρεῖ ἐ­ξω­τε­ρι­κά νά βα­δί­ζου­με στό θά­να­το, ἐ­σω­τε­ρι­κά ὅ­μως, μέ­ρα μέ τήν ἡ­μέ­ρα, ἡ ζω­ή μας ἀ­να­νε­ώ­νε­ται. Ὅ­τι προ­σω­ρι­νά μᾶς ἀ­σκεῖ μιά ἐ­λα­φρή πί­ε­ση πά­νω μας, μᾶς προ­ε­τοι­μά­ζει γιά ὁ­λο­έ­να με­γα­λύ­τε­ρο πλοῦ­το αἰ­ώ­νιας δό­ξας. (Β΄Κορ. 4.16-17)
Πρέ­πει νά μά­θου­με νά σκε­φτό­μα­στε μέ ἄλ­λο τρό­πο ἀ­πό αὐ­τόν τοῦ κό­σμου τού­του. Ζη­τᾶ­με δι­και­ο­σύ­νη καί δέν κα­τα­λα­βαί­νου­με ὅ­τι ἄν ὁ Θε­ός ἦ­ταν δί­και­ος σύμ­φω­να μέ τά δι­κά μας μέ­τρα, θά μᾶς εἶ­χε ἐ­ξον­τώ­σει πρό πολ­λοῦ. Μι­λᾶ­με γιά ἄ­δι­κο θά­να­το καί δέν σκε­φτό­μα­στε ὅ­τι ὅ­λοι οἱ μάρ­τυ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας ἄ­δι­κα ἀ­πε­βί­ω­σαν κι οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι Ἅ­γιοι ἀ­δι­κή­θη­καν στήν ζω­ή τους. Κι ὅ­πως λέ­γει ὁ Ἅ­γιος Ἰ­ω­άν­νης ὁ Χρυ­σό­στο­μος, εἶ­ναι πο­λύ δυ­στυ­χής καί ἀ­πε­ρί­σκε­πτος ὅ­ποι­ος θά προ­τι­μοῦ­σε ἕ­να δί­και­ο θά­να­το κι ὄ­χι ἄ­δι­κο. Ὁ δί­και­ος θά­να­τος ση­μαί­νει ὅ­τι δι­α­πρά­ξα­με τό­σο με­γά­λη ἁ­μαρ­τί­α ὥ­στε νά ἐ­πι­σύ­ρου­με τήν ὀρ­γή τοῦ Θε­οῦ.

Με­ρι­κοί ἀ­δελ­φοί προ­σπα­θοῦν νά κα­τα­λά­βουν μέ τό νοῦ, τί κρύ­βε­ται πί­σω ἀ­πό τίς ἐ­νέρ­γει­ες τοῦ Θε­οῦ καί ἀ­να­λί­σκον­ται σέ συ­ζη­τή­σεις πού μᾶλ­λον σέ πει­ρα­σμούς ὁ­δη­γοῦν καί σέ ἀρ­γο­λο­γί­α. Θά τούς θυ­μί­σου­με τά λό­για τοῦ ἀβ­βᾶ Ζή­νω­να ἀ­πό τό γε­ρον­τι­κό: Ἄ­φη­σαν οἱ ἄν­θρω­ποι τίς ἁ­μαρ­τί­ες τους καί ἐ­ρευ­νοῦν τά οὐ­ρά­νια. Οἱ ἅ­γιοι τό μό­νο πού ζη­τοῦ­σαν ἀ­πό τόν Θε­ό ἦ­ταν τό ἔ­λε­ός του, γνω­ρί­ζον­τας ὅ­τι τούς πει­ρα­σμούς τούς πα­ρα­χω­ρεῖ ὁ Θε­ός γιά τήν σω­τη­ρί­α μας.
Τήν δι­και­ο­σύ­νη τοῦ Θε­οῦ λοι­πόν δέν τήν γνω­ρί­ζου­με, ὅ­μως ἐ­κεῖ­νο πού σί­γου­ρα γνω­ρί­ζου­με, εἶ­ναι πώς ὁ­δη­γεῖ στήν σω­τη­ρί­α μας. Μό­νο πού πρέ­πει νά μά­θου­με νά βλέ­που­με τόν κό­σμο μέ ἄλ­λο τρό­πο, νά ἀ­νοί­ξου­με τούς ὀ­φθαλ­μούς τῆς καρ­διᾶς μας, γιά νά κα­τα­λά­βου­με τί κρύ­βε­ται πί­σω ἀ­πό κά­θε γε­γο­νός τοῦ βί­ου μας. Αὐ­τός εἶ­ναι ὁ σκο­πός τῆς πνευ­μα­τι­κῆς ζω­ῆς, νά ἀ­νοί­ξου­με τά μά­τια ὥ­στε νά ἐ­πι­στρέ­ψου­με ἀ­πό τό σκο­τά­δι στό φῶς κι ἀ­πό τήν ἐ­ξου­σί­α τοῦ σα­τα­νᾶ στόν Θε­ό, ὅ­πως εἶ­πε ὁ Κύ­ριος στόν Σα­ούλ στό δρό­μο γιά τήν Δα­μα­σκό (Πρ. 26,18). Κι αὐ­τό μπο­ρεῖ νά γί­νει μό­νο μέ τήν τή­ρη­ση τῶν ἐν­το­λῶν, μέ τήν με­λέ­τη τοῦ Λό­γου τοῦ Θε­οῦ, μέ τήν ἄ­σκη­ση, μέ τήν συμ­με­το­χή μας στά μυ­στή­ρια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.
Θά τε­λει­ώ­σου­με μέ μί­α ἱ­στο­ρί­α ἀ­πό τό γε­ρον­τι­κό : Κά­ποι­ος ἀ­πό τούς πα­τέ­ρες δι­η­γή­θη­κε ὅ­τι στήν ἔ­ρη­μο Νει­λου­πό­λε­ως ἦ­ταν ἕ­νας ἀ­να­χω­ρη­τής καί ὅ­τι τόν ὑ­πη­ρε­τοῦ­σε ἕ­νας εὐ­σε­βῆς λα­ϊ­κός. Στήν πό­λη ζοῦ­σε ἕ­νας ἄν­θρω­πος πλού­σιος καί ἀ­σε­βής. Ὅ­ταν αὐ­τός πέ­θα­νε, τόν ξε­προ­βό­δι­σε ὁ­λόκ­λη­ρη ἡ πό­λη καί ὁ ἐ­πί­σκο­πος μέ λαμ­πά­δες καί θυ­μι­ά­μα­τα.
Ὁ δι­α­κο­νη­τής τοῦ ἀ­να­χω­ρη­τῆ βγῆ­κε νά τοῦ πά­ει ψω­μί, ὅ­πως συ­νή­θι­ζε, καί βρί­σκει τόν ἀ­να­χω­ρη­τή κα­τα­σπα­ραγ­μέ­νο ἀ­πό ὕ­αι­να. Ἔ­πε­σε μέ τό πρό­σω­πο ἐ­νώ­πιον τοῦ Θε­οῦ κι ἔ­λε­γε: " Κύ­ρι­ε, δέν ση­κώ­νο­μαι μέ­χρις ὅ­του μέ πλη­ρο­φο­ρή­σεις πῶς ἐ­ξη­γοῦν­ται αὐ­τά: Ἐ­κεῖ­νος ὁ ἀ­σε­βής κη­δεύ­τη­κε μέ τό­ση με­γα­λο­πρέ­πεια καί ὁ ἐ­νά­ρε­τος πού σέ ὑ­πη­ρέ­τη­σε νύ­χτα – μέ­ρα νά πε­θά­νει μέ τέ­τοι­ο τρό­πο."
Ἦρ­θε ἄγ­γε­λος Κυ­ρί­ου καί τοῦ εἶ­πε : " Ἐ­κεῖ­νος ὁ ἀ­σε­βής εἶ­χε κά­ποι­ο μι­κρό κα­λό καί πῆ­ρε τήν ἀν­τα­μοι­βή του έ­δῶ, ἐ­νῶ δέν θά ἔ­χει ἐ­κεῖ καμ­μιά ἄ­νε­ση. Αὐ­τός ὁ ἀ­σκη­τής ἦ­ταν βέ­βαι­α ἄν­θρω­πος στο­λι­σμέ­νος μέ κά­θε ἀ­ρε­τή, ὅ­μως καί αὐ­τός εἶ­χε σφά­λει λί­γο. Καί πλή­ρω­σε ἐ­δῶ, γιά νά βρε­θεῖ ἐ­κεῖ κα­θα­ρός μπρο­στά στόν Θε­ό".
Πῆ­ρε τήν πλη­ρο­φο­ρί­α αὐ­τή κι ἔ­φυ­γε, δο­ξά­ζον­τας τόν Θε­ό γιά τήν δι­και­ο­σύ­νη του.­

[nikolaos-9]

Ούτε το πως εργάζεται η θεία Χάρη μπορούμε να κατανοήσουμε, αλλά ούτε τη δικαιοσύνη του Θεού μπορούμε να ερμηνεύσουμε.

Το σίγουρο είναι πως, πολλές φορές η δικαιοσύνη του Θεού, μπορεί να μη "συμβαδίζει" με τη δικαιοσύνη που εμείς εννοούμε και αντιλαμβανόμαστε.

Έχουμε παραδείγματα Αγίων, που οι άνθρωποι τους καταδίκασαν και εξευτέλισαν, όπως τον Άγιο Νεκτάριο για παιδεραστία πχ, η τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς για καταχρασμό χρημάτων... Κατηγορίες που φυσικά δεν ευσταθούσαν, αλλά ο καρδιογνώστης Θεός, τους υπέβαλε σε αυτή την ταπείνωση. Προς όφελός τους βέβαια, διότι τους δόξασε για τον αγιασμένο βίο τους και εμείς οι άνθρωποι τους τιμούμε ως αγίους της Εκκλησίας μας.

Βλέπουμε από την άλλη, ασθένειες, πολέμους και πείνα γύρω μας. Δε γνωρίζουμε γιατί τα επιτρέπει αυτά ο Θεός, γιατί αφήνει τον πονηρό να είναι "ο άρχων του κόσμου τούτου".

Ας έχουμε εμπιστοσύνη στον Κύριό μας, που μας έδωσε έναν κόσμο γεμάτο ευλογία και ας Τον δοξάζουμε.


"Η δικαιοσύνη σου δικαιοσύνη εις τον αιώνα, και ο νόμος σου αλήθεια" (ψαλμ 118:142)

[filotas]

Στα πλαίσια του ότι ο Θεός θέλει όλοι να σωθούν και να έλθουν σε επίγνωση της Αλήθειας, όλοι οι άνθρωποι θα υποστούν κάποια στιγμή της ζωής τους δοκιμασίες, προκειμένου να έλθουν "εις εαυτόν" και να κατανοήσουν ότι μόνο η Χάρις του Θεού σώζει.

Επομένως "μηδένα προ του τέλους μακάριζε". Η δικαιοσύνη του Θεού ολοκληρώνεται στη Βασιλεία των Ουρανών, αλλά ξεκινά απ' αυτή τη ζωή. Ο Θεός δεν παρακολουθεί την πορεία της ανθρωπότητας σαν απλός θεατής και ανταμείβει ή τιμωρεί μετά θάνατον, αλλά παρεμβαίνει με αγάπη για να οδηγήσει περισσότερες ψυχές στη μετάνοια και τη σωτηρία.

Το είδος και το μέγεθος των δοκιμασιών έχουν άμεση σχέση με τις πνευματικές ανάγκες του κάθε ανθρώπου, όπως τα φάρμακα για κάθε ασθένεια. Ο Χριστός μας είπε: "ο γάρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστιν." (Μταθ. 11, 30), δηλαδή το βάρος του σταυρού τον δοκιμασιών για την Αγάπη Του είναι το κατάλληλο για τον καθένα και είναι ελαφρύ σε σχέση με τις συνέπειες της αμαρτίας.

Αν πιστέψουμε με όλη μας την καρδιά, ότι κάθε τι γύρω μας είναι αποτέλεσμα των ενεργειών της Θείας Χάριτος ν' αξιοποιήσει τ' αποτελέσματα της ελεύθερης βούλησης των ανθρώπων για το δικό τους καλό, τότε σιγά σιγά και στο βαθμό της πνευματικής μας προόδου θ΄αρχίσουμε να κατανοούμε τη Θεία δικαιοσύνη.

[michail]

Ψαλμός Α'
Κεφάλαιον 1

ΜΑΚΑΡΙΟΣ ἀνήρ, ὃς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν καὶ ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη καὶ ἐπὶ καθέδρᾳ λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν. 2 ἀλλ᾿ ἤ ἐν τῷ νόμῳ Κυρίου τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ μελετήσει ἡμέρας καὶ νυκτός. 3 καὶ ἔσται ὡς τὸ ξύλον τὸ πεφυτευμένον παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων, ὃ τὸν καρπὸν αὐτοῦ δώσει ἐν καιρῷ αὐτοῦ, καὶ τὸ φύλλον αὐτοῦ οὐκ ἀπορρυήσεται· καὶ πάντα, ὅσα ἂν ποιῇ, κατευοδωθήσεται. 4 οὐχ οὕτως οἱ ἀσεβεῖς, οὐχ οὕτως, ἀλλ᾿ ἢ ὡσεὶ χνοῦς, ὃν ἐκρίπτει ὁ ἄνεμος ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς. 5 διὰ τοῦτο οὐκ ἀναστήσονται ἀσεβεῖς ἐν κρίσει, οὐδὲ ἁμαρτωλοὶ ἐν βουλῇ δικαίων· 6 ὅτι γινώσκει Κύριος ὁδὸν δικαίων, καὶ ὁδὸς ἀσεβῶν ἀπολεῖται.
http://el.wikisource.org/wiki/%CE%A8%CE ... quote]ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΕΝ ΖΩΗ ΘΑ ΠΕΙΣΘΟΥΝ ΑΡΓΟΤΕΡΑ.... [/quote]