Ουαί υμίν..

[Byzantine_Spirit]

"Ουαί ημίν…"
Η θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα σηματοδοτεί την αρχή της πορείας Του προς το Πάθος, τον σταυρό και την Ανάσταση. Γι' αυτό και ο πραΰς διδάσκαλος αποφασίζει πλέον με περισσή σκληρότητα να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα των ανθρώπων που θέλουν να σχετίζονται με τον Θεό.

Μετά την είσοδό Του στα Ιεροσόλυμα κατευθύνθηκε στο Ναό του Σολομώντα και με βίαιο τρόπο, σαν κύριος του Ναού, εκδίωξε τους εμπόρους από τον οίκο του Θεού. Σήμερα, σε μια εκτενή διδασκαλία Του προς τον λαό που συνέρευσε στην πόλη για την μεγάλη εβραϊκή γιορτή, δεν διστάζει να τα βάλει με την πνευματική ηγεσία, με τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, με την υποκρισία που τους διέπει και με τον τρόπο που καταδυναστεύουν το λαό.

Αντηχούν λοιπόν σήμερα τα φοβερά "ουαί ημίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί…" που είπε ο Χριστός, όχι τόσο για να καταδικάσει τους συγκεκριμένους ανθρώπους, όσο για να οικοδομήσει τον καθένα, για να τον απαλλάξει από την επιδερμική ευσεβοφάνεια και να τον μετατρέψει από κίβδηλο σε γνήσιο μαθητή Του.

Η υποκρισία είναι εκείνο το στοιχείο που από μόνο του αποδεικνύει την εσωτερική σαπίλα σε κάθε επίπεδο της ζωής μας, της θρησκευτικής, της κοινωνικής, της πολιτικής, της προσωπικής και της δημόσιας. Γιατί αυτοί που συμπεριφέρονται έτσι "πάντα τα έργα αυτών ποιούσι προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις". Το κίνητρο δηλαδή είναι καθαρά εγωιστικό: να κατακτήσουν στα μάτια των ανθρώπων μια θέση που στην πραγματικότητα δεν τους αξίζει, να κερδίσουν την εκτίμησή τους, τον θαυμασμό τους, την συμπαράστασή τους και -γιατί όχι- να απολάβουν οφέλη και αγαθά που απορρέουν από αυτή την απατηλή αυτοϋψωτική εικόνα.

Ο Ιησούς καυτηριάζει με τα λόγια Του εκείνους που ηγούνται των άλλων ανθρώπων, που επιβάλλονται όχι με την αξία τους αλλά με το αξίωμά τους, που νομίζουν πως μπορούν να καταπιέζουν τους "υποτελείς" τους αντί να διακονούν τους αδελφούς τους. Τους παρομοιάζει με τάφους "κεκονιαμένους", διότι εξωτερικά φαίνονται στους ανθρώπους δίκαιοι και ωραίοι, ενώ μέσα τους είναι γεμάτοι από υποκρισία, αρπαγή, αδικία και ανομία. Γι' αυτό και μας προτρέπει: "πάντα ουν όσα αν είπωσιν υμίν τηρείν, τηρείτε και ποιείτε, κατά δε τα έργα αυτών μη ποιείτε. Λέγουσι γαρ και ου ποιούσι".

Με την προτροπή αυτή ο Χριστός φτάνει στον σκοπό των όσων λέει, που δεν είναι άλλος από την δική μας καλλιέργεια. Είναι πολύ δύσκολο, σε μια εποχή που κυριαρχεί η βιτρίνα, η αυτοδιαφήμιση, το πολύχρωμο περιτύλιγμα και το παιχνίδι των εντυπώσεων, εμείς να προσπαθούμε να είμαστε αληθινοί, που σημαίνει ειλικρινείς με τον εαυτό μας πρώτα κι έπειτα στην προς τους άλλους συμπεριφορά μας. Θέλει μεγάλη αρετή και τόλμη για να παρουσιαστούμε όπως είμαστε, χωρίς απατηλά περιβλήματα, χωρίς ωραιοποιήσεις και κινήσεις εντυπωσιασμού. Και κυρίως προϋποθέτει συνέπεια έργων και λόγων, ώστε αυτά που λέμε να μην αναιρούνται από τις πράξεις μας.

Η αλήθεια λοιπόν είναι το ζητούμενο. Όσο κι αν πονά. Όσο κι αν κοστίζει. Ακόμα κι αν πρόκειται εξαιτίας της να υποφέρουμε, να ανεβούμε Γολγοθά, να εκτεθούμε ενώπιον των ανθρώπων. Όμως τελικά, αργά ή γρήγορα, όπως μετά τον σταυρό επακολούθησε η Ανάσταση, έτσι θα λάμψει και η αλήθεια, η ειλικρίνεια, η συνέπεια, η καθαρότητα, η σταθερότητα του βίου, η γνήσια σχέση μας με τον Θεό!
[b]www.imd.gr[/b]

[eleimon]

Σπιρτακι ζωγραφισες παλι!!!!!.....

[eleimon]

Ποσοι και ποσοι συχνά-πυκνά μας παρουσιάζονται με "γλυκύτητα", με "αγαθοσύνη", με "πράο και ταπεινό πνεύμα", και λέω συχνά-πυκνά διότι κάποιες στιγμές -που αδυνατούν να ελέγξουν-τις πραξεις τους μας δείχνουν και το πραγματικό τους πρόσωπο.


Ως λύκοι, όμως, με ένδυμα προβάτου βλέπουμε να συμπεριφέρονται κάποιοι .Επικαλούνται με ρηχότητα την -δήθεν- "διαδοχή των Αποστόλων" στο πρόσωπο τους,στις πραξεις τους,μιλουν και διδασκουν τους συνανθρωπους του με παραδειγματα πατερικων κειμενων.Προβαλονται οτι είναι "ταμιούχοι της Θείας Χάριτος",κι οτι ειναι οι μονοι που εχουν σημαδια απ το Θεο.
"Κηρύττουν" αγάπη, ενώ στη καρδια τους υποθαλπτεται το μισος και η υποκρισια,η αλαζονεια κι ο εγωισμος. Ζητούν την αλήθεια από τους άλλους ενώ αυτοί ψεύδονται. Κονταροχτυπιούνται με την δικαιολογία ότι στο τέλος θα επικρατήσει το... θέλημα του Θεού και η δικαιοσυνη του.

«Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί!» Η χαρακτηριστική αυτή φράση που βγήκε απο τα χείλη του Κυρίου μας, απευθυνόταν στους γραμματείς και Φαρισαίους της εποχής εκείνης και είναι ένα μαστίγωμα στην υποκρισία των ανθρώπων σημερα.
Επομένως, τα «ουαί» αυτά του Κυρίου μας αφορούν και σε μάς, τους σημερινούς ανθρώπους, και μάλιστα τους ανθρώπους που έχουμε κάποια θρησκευτικότητα, αλλά πολλές φορές, η συμπεριφορά μας δεν διαφέρει πολύ απο των γραμματέων και Φαρισαίων της εποχής του Κυρίου.

Κατά συνέπειαν, θα μπορούσαμε να ειπούμε ότι τα λόγια αυτά του Κυρίου αποτελούν και ένα μαστίγωμα και στη δική μας υποκριτική συμπεριφορά. Ετσι, πρέπει να σκεφθούμε, με την ευκαιρία αυτή, ποιοί είμαστε, πως συμπεριφερόμαστε και τα ερωτήματα αυτά να μας οδηγήσουν σε μία ειλικρινή αυτοκριτική.

Μετά απο την δόλια προσπάθεια των Φαρισαίων, που ενόμιζαν ότι θα μπορούσαν να παγιδεύσουν τον Κύριο σε κάποια δύσκολη ερώτησή τους, ο Κύριος τους απάντησε με σιγουριά και δύναμη. Μάλιστα, ο Ιερός Ευαγγελιστής λέει πώς οι γραμματείς και Φαρισαίοι ούτε του ξαναμίλησαν. Άκουσαν την αλήθεια, αλλά αντί να την αγκαλιάσουν και να τη δεχθούν,θέλησαν να μείνουν τυφλοί και κωφοί στο θέλημα του Θεού.

Αρχίζει τότε ο Κύριος μία σοβαρή κριτική, μια κριτική που απευθύνεται στον κάθε άνθρωπο τότε και σήμερα – μία κριτική που ήταν και είναι δύσκολη να δεχθούμε εξαιτίας του εγωϊσμού μας.

Τα «ουαί» που ο Κύριος είπε αυτή την ημέρα πρέπει, σε κάθε συνειδητό Ορθόδοξο Χριστιανό, να κινήσουν την διάθεση της μετάνοιας για την απαλλαγή από την θρησκευτική μας υποκρισία. Αυτά τα λόγια (αυτά τα «ουαί») απευθύνονται σε όλους τους Χριστιανούς, κληρικούς και λαϊκούς. Πολλοί δεν «είμαστε εντάξει» στην πνευματική μας ζωή.

Πολλοί απο μάς δέν έχουμε τον Χριστό ώς κέντρο της ζωής μας.

Την υποκρισία την βλέπουμε σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής, και αποτελεί μεγάλο πρόβλημα στις ανθρώπινες σχέσεις, μα αποτελεί μεγαλύτερο πρόβλημα στην πνευματική μας ζωή όταν, ώς Χριστιανοί, προσπαθούμε να δείχνουμε διαφορετικό πρόσωπο απ’ότι είμαστε στην πραγματικότητα και όσον αφορά στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας, αλλά το
σπουδαιότερο με τον Θεό.

Μερικοί απο μάς, με το να κάνουμε τους λεγόμενους «μεγάλους σταυρούς και μεγάλες μετάνοιες», θέλουμε μόνο και μόνο να ακούμε το «μπράβο» απ’τους συνανθρώπους μας, να αισθανόμαστε μία κοινωνική αποδοχή και κοινωνική καταξίωση.
ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ

Γι’αυτό, πρέπει να προσευχόμαστε στον Πανάγαθο Θεό και να ελπίζουμε ότι, με την βοήθειά Του, θα αγωνιζόμαστε καθημερινά να είμαστε ειλικρινείς και με τουςανθρώπους, αλλά και με τον Θεό.

Να αποφεύγουμε την υποκρισία και την ματαιοδοξία, και να ελπίζουμε στα «εύγε» του Θεού.

Πώς, όμως, μπορούμε να κατορθώσουμε αυτή την αυτοκριτική σωστά και ειλικρινά;
Να κοιτάξουμε όλοι τον εαυτό μας, με τα μάτια τηςψυχής μας, και να ρωτήσουμε: «την πράξη αυτή που κάνω, την σκέψη που σκέπτομαι, ό,τι κάνω στη ζωή μου, θα το έκανε ο Κύριος;»

Η αυτοκριτική χρειάζεται θάρρος, αλλά και ειλικρίνεια.

Όταν υπάρχουν αυτά, ωριμάζει ο Χριστιανός. Γίνεται, απο μικρό παιδί, πιστός στρατιώτης του Χριστού.

Το ουαι μας οδηγεί σ’ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της ζωής μας. Ποιά θα είναι η ποιότητα της πιστεώς μας; Είναι κάτι που πρέπει να το εξετάσουμε σοβαρά στον εαυτόν μας όλοι.

Να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να μετανοήσουμε για τις στιγμές που αμαρτήσαμε, και να δοξολογήσουμε τον Θεό για την κάθε στιγμή που κάναμε το θελημά Του.

Μην είμαστε σαν τους Φαρισαίους και γραμματείς, με ψεύτικη πίστη και ψεύτικη συμπεριφορά (υποκρισία).

Να πιστεύουμε και να προσευχόμαστε στον Θεό για να ακούσουμε την φωνή Του, και όχι τις φωνές των ανθρώπων, αυτή την έσχατη ημέρα, να μας λέει: «Εύ δούλε αγαθέ και πιστέ, είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου.»

[vasilikirimp]

Σπιριτάκι .........πιστή οπαδός σου........

μια μικρή πρόσθεση μόνο θα κάνω δυστυχώς όχι χριστιανική ....με μια μικρή δόση χιούμορ.....

Βεζύρης στη θέση του Βεζύρη.........[/b]

[Byzantine_Spirit]

eleimon..
Αυτήν την ουσία αντιλαμβάνομαι κι εγώ απο τα ΟΥΑΙ του Χριστού.
Ανάλογα δηλ. με αυτά που γράφεις κι εσύ.
θα επανέλθω όμως στα ΟΥΑΙ, αναλύοντας τα, ένα προς ένα.

vasilikirimp..
Δε το έπιασα εγω το χιούμορ..

[ΜΑΡΙΑ]

Πολύ ωραίο άρθρο!Πες τα χρυσόστομε...Υποκρισία=η αρρώστια της εποχής......

[zafeiris]

μπράβο Ελπίδα... φανταστικό post...
....ααα και Βασιλική;;.... με όλο το θάρρος αλλά είναι χαλιφης στη θέση του χαλίφη.... όλο προσπαθούσε ο ιζνογκούντ αλλά τζίφος...

[panos0]

Πραγματι! Υποκριτες και υστεροβουλοι οι Φαρισαιοι και απολυτως δικαια τα ουαι του Χριστου διοτι οι αμαρτιες που διαπραττουν ειναι αποτελεσμα της αρρωστημενης του σκεψης και οι καρδιες τους γεματες πονηρια και προσποιητη συμπεριφορα γι' αυτο και τα ουαι δεν ειχαν καμια επιδραση σε αυτους.

καὶ στραφεὶς ὁ Κύριος ἐνέβλεψε τῷ Πέτρῳ, καὶ ὑπεμνήσθη ὁ Πέτρος τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου, ὡς εἶπεν αὐτῷ ὅτι πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι ἀπαρνήσῃ με τρίς καὶ ἐξελθὼν ἔξω ὁ Πέτρος ἔκλαυσε πικρῶς. (Λουκ κβ 61-62)
Κοιταξτε την διαφορα, ενα βλεμα του Χριστου ηταν αρκετο για να την αυθεντικη χωρις υποκρισια καρδια του Πετρου ωστε να τον κανει να μετανοιωσει ενω ουτε 100 ουαι δεν θα ηταν αρκετα στους Φαρισαιους για να τους κανουν να συνετιστουν και να σταματησουν τις υποκριτικες πραξεις τους αλλα και τις πονηρες και με υφος 1000 Καρδιναλιο-φαρισαιων ερωτησεις τους...
Η αδολη καρδια και η τιμιοτητα ειναι η οποια οδηγει μετα την πτωση σε μετανοια και σωτηρια. Τεραστια λοιπον η αποσταση αναμεσα σε μια αυθεντικη ψυχη και την διαβολικη υποκρισια με τα ταπεινα ελατηρια της.
Η μεν πρωτη κατασταση φανερωνει τιμιοτητα και διαφανεια, η δε δευτερη φανερωνει σκοτεινο Φαριseiko χαρακτηρα που αλλα σκεφτεται και αλλα λεει, ενδιαφερεται δηθεν για αλλους, ομως μονο τον εαυτο του κοιταζει....

[Harrys1934]

Ελπίδα αυτό δεν είναι Φώτο κοπυ, αλλά δική σου γραφή. Πρώτη φορά είδα να γράφεις τόσο ωραία.

Οπότε έχεις το τάλαντο να συνεχίσεις να γράφεις, να δίνεις αυτά που έχεις μάθει μέχρι σήμερα από

διάφορα βιβλία και ομιλίες. Να μην νομίζεις ότι μόνο οι άλοι μπορούν κι όχι κι εσύ.

Κοίτα τι λέει στο Ματθαίο Ε΄ 19-Εκείνος λοιπόν που θα παραβεί μία από τις εντολές αυτές ,τις ελάχιστες και

θα διδάξει τους άλλους να κάνουν το ίδιο, αυτός θα ονομαστεί ελάχιστος στη βασιλεία των ουρανών, ενώ

εκείνος που θα τις εφαρμόσει και θα διδάξει την τήρηση τους, θα ονομαστεί μεγάλος στη βασιλεία των

ουρανών Δεν είναι το μόνο, υπάρχουν δεκάδες τέτοια, αυτό είναι μία γεύση μόνο. Λοιπόν συνέχυσε

[vasilikirimp]

μπράβο Ελπίδα... φανταστικό post...
....ααα και Βασιλική;;.... με όλο το θάρρος αλλά είναι χαλιφης στη θέση του χαλίφη.... όλο προσπαθούσε ο ιζνογκούντ αλλά τζίφος...

Έχεις απόλυτο δίκαιο για τον χαλίφη...έτσι είναι ...βρε παιδάκι μου να μη συγκρατώ τίποτα στο μυαλό μου .....

Με όλο το θάρρος λοιπόν ...ευχαριστώ για τη διόρθωση........