Μαρία η μητέρα του Θεού

[vasilikirimp]

Αν τα εννέα τάγματα των αγγέλων ήθελαν κρημνισθή από τους ουρανούς , και να γένουν δαίμονες.
Αν όλοι οι άνθρωποι εγένοντο κακοί.
Αν όλα τα κτίσματα , ουρανός , φωστήρες , ιερείς , ζώα ήθελον αποστατήσει κατά του Θεού .
Ολαι αυταί αι κακίαι των κτισμάτων συγκρινόμεναι με το πλήρωμα της Αγιότητος της Θεοτόκου δεν εδύναντο να λυπήσουν τον Θεόν.
Διότι μόνη η Κυρία Θεοτόκος ήτο ικανή να τον ευχαριστήση κατά πάντα.
Αυτή , μοναχή σταθείσα αναμέσον Θεού και ανθρώπων , το μεν Θεόν υιόν ανθρώπου εποίησε , τους δε ανθρώπους υιούς Θεού.
Χωρίς την μεσιτείαν αυτής κανένας , ούτε άγγελος ,ούτε άνθρωπος , δύναται να πλησιάση εις το Θεό, επειδή και αυτή ευρίσκεται μόνον μεθόριον αναμεταξύ της ακτίστου και κτιστής φύσεως.
Αυτή μόνη είναι θεός άμεσος μετά Θεόν και έχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος , ως ούσα μήτηρ αληθώς του Θεού.
Και αυτή μοναχή είναι , όχι μόνο ο θησαυροφύλαξ ολου του πλούτου της Θεότητος , αλλά και ο διαμοιραστής εις όλους και αγγέλους και ανθρώπους ,όλων των απο Θεού διδομένων εις την κτίσιν υπερφυσικών ελλάμψεων και θείων και πνευματικών χαρισμάτων.
Και δεν είναι τινάς που να την επεκαλέσθη με πίστιν και να μην τον υπήκουσε με ευσπλαχνίαν.
Αυτός ο Υιός του Θεού και αγαπητός υιός της Παρθένου έδωκε τη μητέρα Του δια μητέρα μας και συνήγορον να μας βοηθή προς σωτηρίαν μας.................

Άγιος Νικόδημος

Από το βιβλίο
ΜΑΡΙΑ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ

[eleimon]

Η Υπεραγία Θεοτόκος μ’ όλη τη θεϊκή χάρη που περιβάλλει την ύπαρξή της σαν Μητέρας του Χριστού, δεν παύει να είναι μια Μανα, που έχει για το Μονογενή της τα αισθήματα, που έχουν όλες οι Μανάδες για τα παιδιά των.
Έτσι οι ιεροί υμνογράφοι στις θεομητορικές εορτές (και σε άλλες εορτές), αναφερόμενοι στο πανσεβάσμιο πρόσωπό της ομιλούν συχνά για πόνους και θρήνους της Μητέρας του Χριστού. Ιδιαίτερα στα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής και σε άλλα λαϊκά μοιρολόγια της Σταύρωσης, η Παναγία κλαίει και θρηνεί το Μονογενή της με λόγια τρυφερά και πονεμένα που συντρίβουν την ανθρώπινη καρδιά.
Παραθέτομε μερικά από τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής:

Κλαίει και θρηνεί σε, η πάναγνός Σου Μητηρ,
Σωτήρ μου, νεκρωθέντα.
Θρήνον συνεκίνει, η πάναγνός σου Μητηρ,
Σου Λογε, νεκρωθέντος.
Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον,
που έδυ σου το κάλλος;
Ω φως των οφθαλμών μου, γλυκύτατον μου τέκνον,
πως τάφω νυν καλύπτη;

Παρ’ όλα αυτά τα οδυνηρά κλάματα της πονεμένης Μανας του Σταυρού, δεν υπάρχει σ’ αυτά ίχνος απελπισίας γιατί γνωρίζει ότι ο Υιός της θα αναστηθή κι αυτή η βεβαιότητα την παρηγορεί και τη στηρίζει.
«Ανάστα Ζωοδότα, η Σε τεκούσα Μητηρ δακρυροούσα λέγει».Τονίζομε αυτή την παρηγορημένη στάση της Μητέρας του Χριστού και την υπευνθυμίζομε στις χριστιανές Μανες οι οποίες συχνά συντρίβονται στούς θανάτους των παιδιών των σαν να μην έχουν την ελπίδα του «Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος», που τόσο θριαμβευτικά τονίζει το Συμβολο της Πιστεωως μας.
Γνωρίζομε πόσο οδυνηρός είναι ο θάνατος των παιδιών για τη Μανα, όμως το παράδειγμα της πονεμένης Μανας του Σταυρού γίνεται παρηγοριά και στήριγμα για τις χριστιανές Μανες, που βλέπουν στο φέρετρο τα πεθαμένα παιδιά των, όπως η Παναγία έβλεπε το Σταυρωμένο τέκνο της πάνω στο Σταυρό.
Ω Πονεμένη Μανα του Σταυρού! Δινε την παρηγοριά σου σ' όλες τις Μανες του κόσμου.