Γρηγορίου του Παλαμά, Ομιλία των Μυροφόρων

[Harrys1934]

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΟΜΙΛΙΑ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Όπου αναφέρεται ότι πρώτη η Θεοτόκος είδε τον Κύριο μετά την εκ νεκρών Ανάσταση Του
Η ανάσταση του Κυρίου είναι ανανέωση της ανθρωπίνης φύσεως. Και για τον πρώτο Αδάμ που λόγω της αμαρτίας καταπόθηκε από τον θάνατο και δια του θανάτου επέστρεψε στην γη, από όπου πλάσθηκε, είναι αναζώωσις και ανάσπλασις και επάνοδος προς την αθάναητ ζωή.

Εκείνον λοιπόν στην αρχή κανένας άνθρωπος δεν τον είδε να πλάθεται και να παίρνει ζωή (αφού κανένας άνθρωπος δεν υπήρχε ακόμη εκείνη την ώρα) Όταν όμως έλαβε την πνοή της ζωής με το θείο εμφύσημα, πρώτη από όλους τους άλλους τον είδε μια γυναίκα (διότι η Εύα στάθηκε πρώτος άνθρωπος μετά από εκείνον).
Με τον ίδιο τρόπο λοιπόν και τον δεύτερο Αδάμ δηλαδή τον Κύριο, όταν ανίστατο από τους νεκρούς, κανένας άνθρωπος δεν τον είδε (αφού κανείς δικός του δεν παρευρισκόταν εκεί και οι στρατιώτες που φύλαγαν το μνήμα, ταραγμέννοι από τον φόβο, είχαν γίνει ωσεί νεκροί Ματθ. ΚΗ-4-

Μετά την Ανάσταση όμως, πρώτη από όλους τους άλλους τον είδε μία γυναίκα, όπως ακούσαμε να μας ευαγγελίζεται σήμερα ο Μάρκος.

Διότι λέγει αναστάς ο Ιησούς πρωί πρώτη Σαββάτου εφάνη πρώτον Μαρία τη Μαγδαληνή Μάρκου ΙΣΤ-9-
Βέβαια ο Ευαγγελιστής φαίνεται σαν να δήλωσε σαφώς και την ώρα που αναστήθηκε ο Κύριος, δηλαδή το πρωί, και ότι πρώτα εμφανίσθηκε στην Μαρία την Μαγδαληνή και ότι εμφανίστηκε την ίδια την ώρα της Aναστάσεως. ¨Όμως δεν λέει έτσι, όπως θα γίνει φανερό αν προσέξουμε λίγο,

Διότι λίγο πιο πάνω και σε συμφωνία με τους άλλους Ευαγγελιστές λέγει κι’ αυτός ότι αυτή η ίδια Μαρία έχοντας μαζί της και τις άλλες Μυροφόρες ήλθε και νωρίτερα στον τάφο και τον είδε άδειονό και έφυγε.
Άρα ο Κύριος αναστήθηκε πολύ νωρίτερα από το πρωϊ που τον είδε αυτή. Επισμαίνοντας μάλιστα και την ώρα εκείνη ο Ευαγγελίστής, δεν είπε απλώς πρωϊ, όπως εδώ, αλλά λίαν πρωϊ.

Επομένως ανατολή ηλίου ονομάζει εκεί το αμυδρό φως που πρωτοεμφανίζεται στον ορίζοντα, το οποίο υπονοώντας και ο Ιωάννης λέγει ότι η Μαρία η Μαγδαληνή ήλθε πρωϊσκοτίας έτι ούσης εις το μνημείον είδεν τον λίθον ηρμένον εκ του μνημείου.

Και κατά τον Ιωάννη, αυτή τότε δεν ήλθε μόνο προς το μνήμα, αλλά και έφυγε από το μνήμα χωρίς να έχει δει ακόμη τον Κύριο. Διότι τρέχει και έρχεται προς τον Πέτρο και τον Ιωάννη και αναγγέλλει όχι ότι αναστήθηκε ο Κύριος, αλλά ότι τον πήραν από τον τάφο.

Άρα δεν γνώριζε ακόμη την ανάστασι. Συνεπώς η Μαρία δεν ήταν απλά η πρώτη στην οποία εμφανίστηκε ο Κύριος, αλλά η πρώτη μετά την πλήρη έλευσι της ημέρας.

Υπάρχει λοιπόν κάτι που αναφέρεται συγκεκαλυμμένα από τους Ευαγγελιστές, το οποίο και θα αποκαλύψω στην αγάπη σας. Διότι το ευαγγέλιο της αναστάσεως του Κυρίου, πρώτη από όλους τους άλλους ανθρώπους, όπως ήταν και πρέπον και δίκαιο, η Θεοτόκος το δέχθηκε από τον Κύριο και αυτή πριν από όλους τον είδε αναστημένο και απόλαυσε τη θεία του ομιλία.

Και όχι μόνον τον είδε με τα μάτια της και τον άκουσε με τα αυτιατης, αλλά και άγγισε ,πρώτη αυτή και μόνη, τα άχραντα πόδια του, έστω κι’ αν δεν τα λένε φανερά όλα αυτά οι Ευαγγελιστές, μη θέλοντας να παρουσιάσουν την μητέρα σαν μάρτυρα της αναστάσεως και δώσουν έτσι αφορμή υποψίας στους απίστους.
Εμείς όμως τώρα με την χάρι του Αναστάντος ομιλούμε σε πιστούς και η υπόθεσις της εορτής μας αναγκάζει να διευκρινίσουμε τα σχετικα με τις Μυροφόρες.

Γι’ αυτό, αφού μας παρέχει την άδεια του λόγου εκείνος που είπε ουδέν κρυπτόν ό ού φανερόν γενήσεται, θα κάνουμε ώστε και αυτό το κρυπτόν να φανερωθέι.

Μυροφόρες είναι λοιπόν οι γυναίκες που ακολουθούσαν μαζί με την Μητέρα του Κυρίου και παρέμειναν μαζί της κατά τον καιρό του σωτηρίου πάθους και φρόντισαν να αλέιψουν με μύρα το σώμα του Κυρίου. Τον καιρό δηλαδή που ο
Επειδη είναι λίγο μεγάλο, αλλά θαυμάσιο θα βάλω αύριο το δεύτερο μέρος.

[eleimon]

Οι αγίες μυροφόρες.

1. Η Μαρία η Μαγδαληνή (Μάρκ. 16, 9 και Ιω. 20, 1-18), για την οποία συμφωνούν όλοι ή δεν προσθέτουν κάτι καινούργιο: ο Κύριος τη θεράπευσε από 7 δαιμόνια, κατά το Λουκ. 8, 2 και Μάρκ. 16, 9. Ενδιαφέρον: κατά τον άγιο Νικηφόρο Κάλλιστο Ξανθόπουλο (Εκκλησιαστική Ιστορία, 14ος αιώνας) «κάποιοι» θεωρούσαν πως είναι η κόρη της Χαναναίας του Ματθ. 15, 21-28.

2. Η Σαλώμη, σύζυγος του Ζεβεδαίου, μητέρα των αποστόλων Ιακώβου και Ιωάννη και, όπως είπαμε, κόρη του αγίου Ιωσήφ. «Όχι η μαία» (Κοσμάς Βεστίτωρ). «Η μαία και μήτηρ υιών Ζεβεδαίου» (Συμεών Μάγιστρος και Λογοθέτης). Ο Χρυσόστομος δεν προσθέτει κάτι. Άποψή μου: ισχύει το «όχι η μαία». Η μαία Σαλώμη (που τη βρήκε ο Ιωσήφ και την έφερε στη φάτνη, εκεί δυσπίστησε για την αειπαρθενία της Θεοτόκου -ότι δηλαδή είχε μείνει παρθένος μετά τη γέννηση- και θέλησε να τη διαπιστώσει βάζοντας το χέρι της, το οποίο παρέλυσε ώσπου αναίρεσε την άποψή της) αναφέρεται στο ορθόδοξο απόκρυφο «Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου» και, αν υπήρξε, σαφώς δεν αναφέρεται ως κόρη του Ιωσήφ.

3. Η Μαρία Ιακώβου, «μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή» ή «του Ιακώβου του μικρού και του Ιωσή» (βλ. Ματθ. 27, 55-56 και 61, καθώς και 28, 1-10, Μάρκ. 15, 40-41, και 16, 1 και 9). Κατά κάποιους πρόκειται για την Παναγία και έτσι ως θετή μητέρα των δύο γιων του Ιωσήφ.

4. Η μήτηρ Ιωσή. Ο Χρυσόστομος πιστεύει ότι έχουμε δύο Μαρίες, άλλη η «μητέρα του Ιακώβου» κι άλλη η μητέρα «του Ιακώβου του μικρού» (Μάρκ. 15, 40-41 και 47: «μήτηρ Ιωσή»), που πιστεύει πως δε μπορεί νά ‘ναι ο αδελφόθεος, ο οποίος ήταν μέγας, όχι μικρός. Η πρώτη είναι η Παναγία και η δεύτερη η σύζυγος του Ιούδα του αδελφόθεου. Κατά το Συμεώνα το Μάγιστρο και Λογοθέτη η «Μαρία Ιακώβου του μικρού» ήταν η σύζυγος του αδελφόθεου Ιούδα, αλλά η «μήτηρ Ιωσή» ήταν άλλη: κόρη της Σαλώμης της εξαδέλφης της Θεοτόκου, η οποία ανέθρεψε τον Ιωσή (τον αδελφόθεο;), γι’ αυτό χαρακτηριζόταν μητέρα του.

5. Η Ιωάννα (Λουκ. 24, 10), πιθανόν να ήταν η σύζυγος του Χουζά, αξιωματούχου του Ηρώδη (Λουκ. 8, 3). Κατά το Συμεώνα το Μάγιστρο και Λογοθέτη όμως ήταν η γυναίκα του αποστόλου Πέτρου. Ο Χρυσόστομος αγνοεί τη βιογραφία της και τη χαρακτηρίζει «Ιωάνναν τινά».

6. Η Σουσάννα (Λουκ. 8, 3), για την οποία κανείς δε δίνει επιπλέον στοιχεία.

7. Η Μαρία του Κλωπά (Ιω. 19, 25), που θεωρείται ετεροθαλής αδελφή της Παναγίας. Ο Κλωπάς ήταν αδελφός του αγίου Ιωακείμ, που πέθανε άτεκνος. Έτσι ο Ιωακείμ πήρε τη σύζυγό του, Άννα, για να «αναστήσει σπέρμα στον αδελφό του» κατά το εβραϊκό έθιμο, και γέννησαν τη Μαρία, «θυγατέρα Κλωπά κατά χάριν» (Hippolytus Thebanus, lib. reg. 1296). Μετά το θάνατο της Άννας του Κλωπά, ο Ιωακείμ παντρεύτηκε την αγία Άννα. Συμφωνεί και ο Χρυσόστομος. Ο Συμεών ο Μάγιστρος γράφει: «αδελφή της Μητρός του Κυρίου, θυγάτηρ Ιωσήφ». Μάλλον ήθελε να γράψει Ιωακείμ κι έγραψε κατά λάθος Ιωσήφ.

* Ο Χρυσόστομος, απαριθμώντας πόσες Μαρίες συναντάμε, αναφέρει και τις αδελφές του Λαζάρου Μάρθα και Μαρία. Δε διευκρινίζει όμως αν τις θεωρεί μυροφόρες. Υποθέτω όχι, γιατί δεν τις αναφέρει κανείς ευαγγελιστής στη διήγηση της ανάστασης.

[Harrys1934]

Δεύτερο μέρος από την θαυμάσια εξιστόρηση του Γρηγορίου του Παλαμά για τις Μυροφόρες και ποια είναι η άλλη Μαρία που με πνεύμα Θεού Άγιο την κρύβουν όλοι οι Ευαγγελιστές. Αλλα εμείς ως αληθινή Μια Αγία Καθολική Και Αποστολική Εκκλησία έχουμε φωτισμένους αγίους και γιαυτο να είστε σίγουροι 100% ότι καμία άλλη λεγόμενη θρησκεία, όπως και να λέγεται αυτή δεν έχει Φωτισμένους Αγίους να ερμηνεύσουν τα μυστικά του Θεού

Ιωσήφ και ο Νικόδημος ζήτησαν και έλαβαν από τον Πιλάτο το Δεσποτικό σώμα, το ξεκρέμασαν από τον Σταυρό, το περιέκλεισαν σε σάβανα μαζί με πολύ παχύρευστα αρρώματα, το τοποθέτησαν μέσα σε λαξευτό μνημείο κι’ έβαλαν μία μεγάλη πέτρα πάνω στη θύρα του μνημείου, παρευρίσκονταν εκέι κατά τον Ευαγγελιστή Μάρκο και παρακολουθούσαν η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία καθήμεναι απέναντι του τάφου.
Με ττην φράσι και η άλλη Μαρία υποδηλώνεται αναμφίβολα η Θεομήτωρ. Διότι αυτή εκαλείτο και Ιακώβου και Ιωσήφ μήτηρ, επειδή εκείνοι ήταν γιοί του Ιωσήφ του Μνήστορος.

Δεν παρευρίσκονταν δε μόνο αυτές εκεί παρατηρώντας, όταν ενταφιάζονταν ο Κύριος, αλλά και άλλες γυναίκες, όπως εξιστόρησε ο Λουκάς γράφοντας: κατακολουθήσασαι δε γυναίκες, αιτινες ήσαν συνεληλυθυίαι αυτώ εκ της Γαλιλαίας, εθεάσαντο το μνημείον και ως ετέθη το σώμα αυτού, ήσαν δε η Μαγδαληνή Μαρία και Ιωάννα και Μαρία Ιακώβου και αι λοιπαί συν αυταίς.

Αφου δε επέστρεψαν, λέει αγόρασαν αρρώματα και μύρα. Διότι ακόμη δεν είχαν καταλάβει ακριβώς ότι Αυτός είναι στ’ αλήθεια η οσμή της ζωής για όσους τον πλησιάζουν με πίστη (όπως ακριβώς είναι και οσμή θανάτου για όσους μένουν έως τέλους απειθείς) και οσμή ιματίων αυτού, δηλαδή του ιδίου του σώματος Του, είναι υπέρ πάντα τα αρώματα και μύρον εκκενωθεν όνομα αυτώ, με το οποίο και εγέμισε από θεία ευωδία την οικουμένη.

Αλλά ετοιμάζουν μύρα και αρώματα, αφ’ ενός μεν για να τιμήσουν τον κείμενο νεκρό, αφ’ ετέρου δε επινοώντας με το άλειμα αυτό και κάποια παρηγοριά γι’ αυτούς που θα ‘ηθελαν να παραμείνουν κοντά στο σώμα, καθώς αυτό θα ανέδιδε την δυσωδία της σήψεως.

Αφού λοπόν ετοίμασαν τα μύρα και τα αρώματα το μεν Σάββατον ησύχασαν κατά την εντολήν. Διότι ακόμη δεν είχαν καταλάβει τα αληθεινά Σάββατα ούτε είχαν γνωρίσει εκείνο το υπερευλογημένο Σάββατο που μετβιβάζει την ανθρώπινη φύσι μας από τα σπήλαια του άδη στο ολόφωτο και θείο και ουράνιο ύψος. Τη δε μια των Σαββάτων, όρθρου βαθέως, όπως λέγει ο Λουκάς,

ήλθον επί το μνήμα, φέρουσαι ΄΄α ητοίμασαν αρώματα. Ο δε Ματθαίος λέγει: οψέ Σαββάτων, τη επιφωσκούση εις μίαν Σαββάτων και ότι δύο ήταν αυτές που προσήλθοαν, ενώ ο Ιωάννης: πρωϊ σκοτίας έτι ούσης και ότι μία, η Μαγδαληνή Μαρία, ήταν αυτή, που προσήλθε , ο δε Μάρκος: λίαν πρωϊ της μιάς Σαββάτων και ότι τρείς ήταν αυτές που προσήλθαν


Μάι Σαββάτων»λοιπόν ονομάζουν όλοι οι ευαγγελιστές την Κυριακή. « Οψέ Σαββάτων» δε και «όρθρον βαθύν» και «λίαν πρωϊ» και «πρωϊ σκοτιας έτι ούσης» ονομάζουν περίπου τον χρόνο ου όρθρου, όταν το φως είναι ανάμικτο με σκοτάδι.

Είναι δε όρθρος από την στιγμή που θα αρχίσει να φωτίζει το ανατολικό μέρος του ορίζοντος προαναγγέλοντας έτσι τον ερχομμό της ημέρας.

Αυτό το σημείο παρατηρώντας κανείς από μακριά, μπορεί να το δει να αρχίζη να ροδίζει με φως γύρω από στην ενάτη ώρα της νυκτός, έτσι ώστε μέχρι την πλήρη ημέρα να υπολείπωνται ‘άλλες τρεις ώρες/
Βέβαια κατά κάποιο τρόπο, οι ευαγγελιστές φαίνονται να διαφωνο΄΄υν μεταξύ τους, τόσο για την ώρα, όσο και για τον αριθμό των γυναικών.

Κι αυτό, γιατί όπως είπα , και και πολλές ήταν οι Μυροφόρες, και ήλθαν στον τάφο όχι μια φορά, αλλά και δεύτερη και Τρίτη, και καθ’ ομάδες μεν, αλλά όχι πάντοτε οι ίδιες, και όλες μεν κατά τον όρθρο, όχι όμως την ίδια ακριβώς στιγμή,. Η Μαγδαληνή δε ξεχώρισε και ήλθε και πάλι μόνη της και έμεινε περισσότερο.

Λοιπόν κάθε ευαγγελιστής αναφέρει μία προέλευσι κάπποιας ομάδδος και παραλείπει τις ‘άλλες. Όπως δε εγώ αναμετρώ και συμπεραίνω από όλους τους ευαγγελιστες και όπως το είπα και προηγουμένως, πρώτη από όλες τις άλλες ΄λθε στον τάφο του Υιού και Θεού της η Θεοτόκος, έχοντας μαζί της και την Μαγδαλήνή Μαρία.
Και αυτό κυρίως το συμπεραίνω από τον ευαγγελιστή Ματθαίο. Διότι αυτός λέγει: ήλθε η Μαγδαληνή Μαρία και η άλλη Μαρία( η οποία ασφαλώς ήταν η Θεομήτωρ) θεωρήσαι τον τάφον. Και είδού σεισμός εγένετο μέγας, άγγελος γαρ Κυρίου καταβάς εξ ουρανού προσελθών απεκύλησε τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου

και εκάθητο επάνω αυτού ήν δε η ιδέα αυτού ωςς αστραπή και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών από δε του φόβου αυτού εσείσθησαν οι τηρούντες και εγένοντο ωσεί νεκροί.