Πώς να σώσω την ψυχή μου;

[smarti]

Άγ. Θεοφάνης ο Ερημίτης, Πατερικά

Τι να πει κάποιος σε έναν άνθρωπο που ρωτάει: “Πώς μπορώ να σώσω την ψυχή μου;”

Αυτό: Μετανόει, και ενισχυμένος με τη δύναμη της χάριτος των αγίων Μυστηρίων, προχώρα την οδό των εντολών του Θεού, υπό την καθοδήγηση που η Άγια Εκκλησία σού δίνει μέσω της θεόσδοτης ιερωσύνης. Όλο αυτό πρέπει να γίνει μέσα σε ένα πνεύμα ειλικρινούς πίστης που δεν κρατά καμία επιφύλαξη.

Έπειτα, τι είναι πίστη;

Η πίστη είναι η ειλικρινής ομολογία ότι ο Θεός, ο οποίος λατρεύεται, η Αγία Τριάδα, που δημιούργησε όλα τα πράγματα και προνοεί για όλα, σώζει εμάς τους πεσμένους, μέσω της δύναμης του σταυρικού θανάτου του ενσαρκωμένου Υιού του Θεού, με τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος μέσα στην Αγία Εκκλησία Του. Η αρχή της ανακαίνισης, που ξεκινάει σε αυτή τη ζωή, θα εμφανιστεί σε όλη της τη δόξα στο μέλλοντα αιώνα, με έναν τρόπο που το μυαλό δεν μπορεί να κατανοήσει, ούτε η γλώσσα να εκφράσει.

Ω, Θεέ μας, πόσο μεγάλες είναι οι υποσχέσεις σου!

Και μετά πώς περπατάει κάποιος απαρέγκλιτα στην οδό των εντελών ην πορεία των εντολών;

Αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί με μία λέξη, γιατί η ζωή είναι σύνθετο πράγμα. Ορίστε τα απαραίτητα:

α) Μετανόησε, και γύρισε στον Κύριο, αναγνώρίσε τις αμαρτίες σου, κλάψε γι’ αυτές, με βαθιά συντριβή, και ομολόγησέ τες ενώπιον του πνευματικού σου πατέρα. Υποσχέσου με το στόμα και με την καρδιά μπροστά στο πρόσωπο του Κυρίου να μην τον προσβάλεις περαιτέρω με τις αμαρτίες σου.

β) Έπειτα, διατηρώντας το Θεό στο μυαλό και την καρδιά, προσπάθησε να εκπληρώσεις στην πραγματικότητα τις υποχρεώσεις και τις καταστάσεις, τις οποίες σου επιβάλλει η ύπαρξή σου στη ζωή.

γ) Σ’ αυτή την εργασία φρούρησε προ πάντων την καρδιά σου από κακές σκέψεις και συναισθήματα - υπερηφάνεια, ματαιοδοξία, θυμός, κατάκριση, έχθρα, φθόνος, περιφρόνηση, απελπισία, προσκόληση σε πράγματα και πρόσωπα, διασκεδασμός του νου, άγχος, όλες τις αισθησιακές ηδονές και οτιδήποτε χωρίζει το μυαλό και την καρδιά από το Θεό.

δ) Προκειμένου να μείνεις σταθερός σε αυτή την εργασία, αποφάσισε εκ των προτέρων: να μην παρατήσεις αυτό που αναγνωρίζεις απαραίτητο, ακόμα κι αν αυτό ισοδυναμεί με θάνατο. Για να το πετύχεις αυτό, όταν αρχικά αποφασίσεις να το κάνεις, πρόσφερε τη ζωή σου στο Θεό ώστε να ζεις όχι για τον εαυτό σου, αλλά για το Θεό μόνο.

ε) Στήριγμα για μια τέτοια ζωή είναι μια ταπεινή προσφορά του εαυτού μας στη θέληση του Θεού, και όχι να στηριζόμαστε στον εαυτό μας· ο πνευματικός στίβος στον οποίο ολοκληρώνεται αυτή η ζωή είναι η υπομονή, μια απαρέγκλιτη σταθερότητα στις τάξεις της λυτρωμένης ζωής, με μια χαρούμενη καρτερικότητα για όλους τους κόπους και τα δυσάρεστα που συνδέονται μ’ αυτή.

στ) Στήριγμα για την υπομονή είναι η πίστη - δηλαδή η διαβεβαίωση ότι, εργαζόμενος κατ’ αυτό τον τρόπο για το Θεό, εσύ είσαι δούλος Του και αυτός είναι ο Κύριός σου, ο οποίος βλέπει τις προσπάθειές σου, χαίρεται μ’ αυτές και τις εκτιμά - η ελπίδα - ότι η βοήθεια του Θεού η οποία σε προστατεύει πάντα, είναι πάντα έτοιμη και σε περιμένει, και θα κατέλθει σε σένα στο χρόνο που την χρειάζεσαι, ότι ο Θεός δε θα σε απαρνηθεί στο τέλος της ζωής σου, και θα σε κρατήσει πιστό στις εντολές του εδώ, ανάμεσα σε όλους τους πειρασμούς, θα σε οδηγήσει μέσω του θανάτου στην αιώνια βασιλεία Του - η αγάπη - που σκέφτεται μέρα και νύχτα τον αγαπημένο Κύριο, προσπαθεί με κάθε τρόπο να κάνει μόνο ό,τι τον ευχαριστεί, και αποφεύγει όλα όσα τον προσβάλουν με σκέψη, λόγο ή πράξη.

ζ) Τα όπλα μιας τέτοιας ζωής είναι: οι προσευχές στο ναό και στο σπίτι, ειδικά η νοερή προσευχή, η νηστεία ανάλογα με τη δύναμή μας και τους κανόνες της εκκλησίας, η επαγρύπνηση, η μόνωση, η χειρωνακτική εργασία, η συχνή εξομολόγηση των αμαρτημάτων, η Θεία Κοινωνία, η ανάγνωση του Λόγου του Θεού και των κειμένων των Αγίων Πατέρων, οι συνομιλίες με θεοσεβείς ανθρώπους, η συχνή συζήτηση με τον πνευματικό μας πατέρα για όλα τα γεγονότα της εσωτερικής και εξωτερικής ζωής μας. Το θεμέλιο όλων αυτών των έργων κατά μέτρο, χρόνο και τόπο είναι η σοφία, με τη συμβουλή εκείνων που είναι πεπειραμένοι.

η) Φρούρησε τον εαυτό σου με φόβο. Γι’ αυτό να θυμάσαι το θάνατο—το τέλος, την κρίση, την κόλαση, την ουράνια Βασιλεία.

Προ πάντων να είσαι προσεκτικός με τον εαυτό σου: κράτα το νου νηφάλιο και την καρδιά ατάραχη.

I) Θέσε ως τελικό στόχο το άναμμα της φλόγας του πνεύματος, ούτως ώστε η πνευματική πυρκαγιά να κάψει την καρδιά σου και, συγκεντρώνοντας όλες σου τις δυνάμεις, άρχισε να χτίζεις τον εσωτερικό άνθρωπο και τελικά κάψε τα βάρη των αμαρτιών και των παθών σου.

Τακτοποίησε τη ζωή σου με αυτό τον τρόπο, και με τη χάρη του Θεού θα σωθείς.

[smarti]

Επειδή αυτό το ερώτημα με βασάνιζε και με βασανίζει ακόμα, έψαξα και βρήκα αυτό το ωραίο κείμενό και είπα να το μοιραστώ μαζί σας!

[smarti]

θα μου πε'ιτε τώρα, γιατί σε βασάνιζε η απάντηση είναι εύκολη...ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ! Αυτό το ξέρω και είναι το μόνο σίγουρο αλλά τελικά νομίζω χρειάζεται σίγουρα πρώτα η αγάπη για τον Χριστό μας και μετά χρειάζεται πολύ άσκηση με τον εαυτό μας σκληρό αγώνα και πάλι ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι αν τελικά μπορέσουμε να σώσουμε την ψυχή μας..μόνο ο Χριστός ξέρει....

[smarti]

Είναι τελικά ένας συνεχής αγώνας με τον κακό μας εαυτό?

[smarti]

Οι λύσεις οι απαντήσεις είναι μπροστά στα μάτια μας, γιατί όμως και πάλι δυσκολευόμαστε τόσο.Ξέρουμε τον τρόπο αλλά και πάλι είμαστε τυφλοί..γιατί?

[smarti]

Εκεί που λές θέλω να ακολουθήσω τον Χριστό μας και κάνεις τον αγώνα να διώξεις όλα αυτά τα πάθη που σε απομακρύνουν από την Χάρης του Θεού και προσπαθείς και κάπου νομίζεις ότι σιγά σιγά όλο και πιο πολύ τον πλησιάζεις σταματώντας να έχεις δικόσου θέλημα εκεί όλο και πιο πολλά κρυφά πάθη ξετρυπώνουν , μπορεί και να υπήρχαν και να μην τα βλέπαμε....αλλά γιατί αντί να γίνονται λιγότερα ...γίνονται όλο και περισσότερα?

[eleimon]

Θα σου απαντησω Σμαρουλα με πατερικα....

Ρώτησε κάποιος τον αββά Αντώνιο:

";Τι αν φυλάξω, θα είμαι αρεστός στον Θεό;";

Και απάντησε ο Γέροντας:

";Τήρησε αυτά που θα σου παραγγείλω:

v Όπου κι αν πάς, τον Θεό να΄ χεις μπρος στα μάτια σου πάντοτε.

v Ό,τι κι αν κάνεις, να στηρίζεται στη μαρτυρία των θείων Γραφών.

v Και σ΄ όποιον τόπο κι αν κατοικείς, μη μετακινείσαι εύκολα από κει.

Αυτές τις τρεις παραγγελίες κράτησέ τες και σώζεσαι";.

Ο αββάς Βενιαμίν πεθαίνοντας είπε στα πνευματικά του παιδιά:

";Κάντε αυτά που θα σας πω και θα μπορέσετε να σωθείτε:

Να είστε πάντοτε χαρούμενοι, να προσεύχεστε αδιάκοπα και να

ευχαριστείτε τον Θεό για το κάθε τι";.

Είπε ο αββάς Γρηγόριος ο Θεολόγος:

";Ο Θεός από κάθε άνθρωπο που είναι βαφτισμένος αυτά τα τρία ζητάει:

Από την ψυχή ορθή πίστη, από τη γλώσσα την αλήθεια και από το σώμα τη

σωφροσύνη";.

Ο μακάριος Επιφάνιος έλεγε:

";Είναι απαραίτητο να αποκτούν, όσοι μπορούν, τα χριστιανικά βιβλία.

Και μόνο που τα βλέπουμε τα βιβλία, μας κάνουν πιο διστακτικούς προς

την αμαρτία, αλλά και μας παρακινούν να ανοίγουμε τα μάτια όλο και

περισσότερο προς το θέλημα του Θεού";.

Είπε πάλι:

";Μεγάλη ασφάλεια για την αποφυγή της αμαρτίας είναι η ανάγνωση της

αγίας Γραφής";.

Είπε επίσης:

";Η άγνοια της αγίας Γραφής είναι μεγάλος γκρεμός και βαθύ χάσμα";.


Απλα και λιτα,ο Θεος δε ζηταει τιποτα ακατορθωτο απο εμας,ζηταει αυτα που μπορουμε να του δωσουμε για να μας σωσει,ποτε δε θα μας συζηταγε κατι που δε μπορουμε να το σηκωσουμε,αντιθετα στεναχωριεται οταν αυτα που μπορουμε να κανουμε δε τα κανουμε γιατι ειμαστε προσκολημενοι στα επιγεια αγαθα και ο πνευματικος μας κοσμος ειναι κενος.....Ακουγα χθες βραδυ στη Πειραικη Εκκλησια μια μοναχη που ελεγε για τον Αποστολο Πετρο που επετρεψε ο Θεος να φτασει ως το τριτο ουρανο και οταν γυρισε ειπε....αν δειτε τι εχει ετοιμασει ο Θεος για τον ανθρωπο στην αιωνια ζωη,τοσα αγαθα που δε μπορει να συλλαβει ο ανθρωπινος νους!!!!!! Εκει καταλαβαινεις τη φιλευσπλαχνια Του και κοιτας και τον εαυτο σου και δε ξερεις που να κρυφτεις απ τη ντροπη σου,με τις τοσες πικρες που του προσφερουμε καθημερινα.
Δε ζηταει τιποτα ακατορθωτο, .....και μας προσφερει το Παραδεισο!!!!!

[smarti]

Δε ζηταει τιποτα ακατορθωτο, .....και μας προσφερει το Παραδεισο!!!!!

Έτσι είναι Ελπίδα μου και όπως έγραψες και εσύ από τα πατερικά όπως και πολλοί πατέρες μας έχουν δώσει τη λύση...εμείς και πάλι απέχουμε πολύ από τη θεωρία εώς την πράξη...Σίγουρα ο καθένας μας κάνει τον αγώνα του , αλλά αναρωτιέμαι..είναι επαρκής αυτός ο αγώνας για να σώσουμε την ψυχή μας?

[max1]

Αυτό το ερώτημα δεν απασχολεί μόνο εσένα. Είναι το σημαντικότερο ερώτημα από όλα. Αν απαντήσουμε αυτό και καταφέρουμε να το πετύχουμε, δε θέλουμε τίποτα άλλο.
Μπράβο Σμαρώ.
Σ' ευχαριστώ πολύ.

[fotios]

Ναι Σμαρώ, οι Αγιοι Πατέρες όλα μας τα είπαν, όμως..Το ερώτημα απλό. Η απάντηση δύσκολη αλλά συνήθως και απλή. Η φιλαυτία μας δημιουργεί την φιληδονία και αυτή γεννάει με τη σειρά της την ακηδία(δηλαδή έλλειψη ενδιαφέροντος-προσπάθειας για τα πνευματικά, την προσευχή, μελέτη...)Η ακηδία μας!!! Ο καναπές μας!!! Η τηλεόρασή μας!!!....
Λύση--> Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον Σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι. (Μάρκος Η΄.34) Βλέπουμε τον Κύριο να μιλάει για αυταπάρνηση και Σταυρό, και υπομονετικό βάδισμα πίσω Του! Αυτό θα είναι η ζωή μας...να πετάμε έξω τον παλιοεαυτό μας, τον παλιοχαρακτήρα μας και να ακολουθούμε με υπομονή τον Χριστό μας, με θλίψεις στον μάταιο και ξεπεσμένο τούτο κόσμο!
Α μην ξεχνάμε και το "όστις θέλει", θέλεις, θέλουμε; Ναι, ε τότε ας το κάνουμε, ας ακολουθούμε με την καρδιά μας!
Χαίρετε εν Κυρίω!