Η ανεξικακία

[xenofontinos]

Ένας Γέροντας λέει ότι η ανεξικακία είναι αναγκαία, αλλά δύσκολη στην απόκτησή της. Σημειώνει μάλιστα ένα πολύ ωραίο παράδειγμα, το οποίο θα αποδειχθεί ωφέλιμο, άν το θυμούμαστε συχνά: <<Ήθελα να είχα την ανεξικακία της γης. Να με πατούν και να τους κρατώ στα πόδια τους. Να σκάβουν μέχρι τα σωθικά μου και να τους δίνω ότι ζητούν εκεί. Να τους χαρίζω τη ζωή τρέφοντάς τους, και όταν πεθαίνουν να τους κλείνω στοργικά στην αγκαλιά μου. Δυστυχώς δε της μοιάζω παρά μόνο σε ένα: πως κι από τη γή ξεπηδούν ηφαίστεια>>.
Μακάρι ο καθένας μας να μπορούσε να περιορίσει τη δράση του δικού του ηφαιστείου. Τότε ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος.

[Ionas]

Ήθελα να είχα την ανεξικακία της γης.........

[filotas]

Φαίνεται πως η ανεξικακία είναι ένα προχωρημένο και δύσκολο στάδιο αρετών, αλλιώς δεν θα την έβαζε η Εκκλησία μας τελευταία στη σειρά των ενεργειών, που μας υπενθυμίζει ενόψει της Μεγάλης Σαρακοστής.

Συγκεκριμένα την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου, μας υπενθυμίζει την προσευχή και την ταπείνωση, την Κυριακή του Ασώτου μας υπενθυμίζει την μετάνοια, την Κυριακή των απόκρεω μας υπενθυμίζει την Δευτέρα Παρουσία, την Βασιλεία των Ουρανών και την αγάπη προς τον πλησίον και τελευταία την Κυριακή της Τυρινής μας υπενθυμίζει την ανεξικακία και τη συγγνώμη.

Για να φτάσουμε επομένως στην ανεξικακία και τη συγγνώμη, πρέπει πρώτα να περάσουμε από τα άλλα στάδια της πνευματικής ζωής με επιτυχία. Όμως χωρίς την ανεξικακία και την ανεξικακία και τη συγγνώμη δεν θα μπορέσουμε να συγχωρηθούμε για της δικές μας αμαρτίες και θα πάει όλη η προσπάθειά μας χαμένη, "μ' όποιο μέτρο κρίνεται μ' αυτό θα κριθείτε", "άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέτες ημών".

[Ionas]

Είναι όμως η Ανεξικακία μια πρακτική αρετή που ο άνθρωπος καθημερινά μπορεί να την επιδιώκει κάνοντας βήματα αγάπης προς τους συνανθρώπους του...προσφέροντας ότι μπορούμε έκαστος, όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Τα έργα αγάπης σίγουρα διώχνουν μακριά την κακία, ευαρεστούν τον Κύριο και έρχεται η Αγάπη Του και φωλιάζει μέσα μας.

[eleimon]

Ένας αγαθώτατος ερημίτης γειτόνευε με κάποιον τεμπέλη Μοναχό, που βαρειόταν να δουλέψει και για να ζήσει πήγαινε κρυφά στην καλύβη του γείτονά του και του έκλεβε τα πράγματα. Ο Ερημίτης το είχε καταλάβει, αλλά δεν έκανε ποτέ του λόγο γι’ αυτό στον ένοχο.
-Για να κάνει τέτοια πράξη, θα έχει πολλή ανάγκη ο Αδελφός, έλεγε συχνά στον εαυτό του ο αγαθός Γέροντας.

Δούλευε όμως σκληρά, για να καταφέρει να ζήσει και μ’ όλο τούτο, υστερείτο, γιατί ο κλέπτης παίρνοντας για κουταμάρα τη σιωπή του είχε εντελώς αποθρασυνθεί και δεν του άφηνε σχεδόν ούτε ψωμί να φάγει.

Έφθασε η ώρα να κοιμηθεί ο Ερημίτης κι οι Αδελφοί της σκήτης μαζεύτηκαν γύρω του να πάρουν την ευχή του. Ανάμεσά τους ο ετοιμοθάνατος είδε εκείνον που τόσα χρόνια τον είχε κάνει να υποφέρει με τις κλεψιές του. Του έγνεψε να πάει κοντά του, και , όταν εκείνος πλησίασε, πήρε τα χέρια του μέσα στα δικά του κι άρχισε να τα φιλεί.

-Ευχαριστώ τα χέρια αυτά, έλεγε, που έγιναν αφορμή να βρω σήμερα τον Παράδεισο.
Αν μάθεις πως κάποιος σε μισεί και σε κακολογεί – λέγει ένας από τους Πατέρες- μη του κρατάς κακία. Αν μπορείς μάλιστα στείλε του ένα δώρο. Έτσι θα έχεις το θάρρος να πεις στον Χριστό την ώρα της Κρίσης
-Άφες μου, Δέσποτα, τα οφειλήματά μου, καθώς και εγώ αφήκα τα οφειλήματα του πλησίον μου.

[eleimon]

Ένας Γέροντας λέει ότι η ανεξικακία είναι αναγκαία, αλλά δύσκολη στην απόκτησή της. Σημειώνει μάλιστα ένα πολύ ωραίο παράδειγμα, το οποίο θα αποδειχθεί ωφέλιμο, άν το θυμούμαστε συχνά: <<Ήθελα να είχα την ανεξικακία της γης. Να με πατούν και να τους κρατώ στα πόδια τους. Να σκάβουν μέχρι τα σωθικά μου και να τους δίνω ότι ζητούν εκεί. Να τους χαρίζω τη ζωή τρέφοντάς τους, και όταν πεθαίνουν να τους κλείνω στοργικά στην αγκαλιά μου. Δυστυχώς δε της μοιάζω παρά μόνο σε ένα: πως κι από τη γή ξεπηδούν ηφαίστεια>>.
Μακάρι ο καθένας μας να μπορούσε να περιορίσει τη δράση του δικού του ηφαιστείου. Τότε ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος.

Ο εγωισμος μας ομως που να μας αφησει.........